Moet dat nou?

download (1)

Vandaag ben ik weer begonnen met sportvasten. Een beetje een valse start, omdat ik pas vanavond de supplementen in huis had. Communicatiefoutje met mijn sportcoach. Vanochtend en vanmiddag al wel het eten aangepast. Of beter gezegd: ik ben over gegaan op een crepeerhoeveelheid. Niet dat ik er dood aan ga, maak je geen zorgen. Maar 100 gram sla met wat tomaten en wat noten en olijven. Wat is dat nou voor een lunch? Daar moet ik het dan de hele middag mee doen. En omdat mijn lijf nog niet gewend is, heb ik steeds een rammelende maag. Wie bedenkt deze gekkigheid? En van wie moet dit zo nodig?

Alles voor het goede doel zeg ik maar. Maar wat is dat doel eigenlijk. Weer laten zien dat ik het kan. Dat weet ik wel. Heb het al twee keer eerder gedaan. Om af te vallen dan? Een paar kilo minder kan geen kwaad. Tijdens de zomervakantie nergens rekening mee gehouden en tja dan wordt die buik steeds ronder. Toch was ik al lekker bezig door na de vakantie wèl op mijn voeding te letten en veel te bewegen. Ben al twee kilo kwijt. Dus daar hoeft het ook niet voor. Wat wel een rol speelt zijn de workshops voeden en bewegen waar ik vanuit mijn werk aan meedoe. Ik heb nu twee bijeenkomsten gehad. De eerste ging vooral over mijn doel om mee te doen en wat ik daarbij nodig heb. De tweede workshop ging over voeding. Ter voorbereiding op die tweede moesten we een eetdagboek bijhouden? Wel eens gedaan? Nou ik niet. Heb een broertje dood aan dingen registreren. Deze opdracht mooi niet uitgevoerd. En door te zeggen dat ik ging sportvasten had ik een ‘mooi’ excuus om het niet te doen. Is dat dan de reden? De juf van voeden en bewegen voor de gek houden?

En nu is het dus zover. Drie dagen steeds minder eten en dan drie dagen alleen maar sap. Vervolgens in vier dagen het eten weer opbouwen. Bij elke maaltijd drink ik een ontzettend vies drankje. Je wilt niet weten wat daar inzit. Of misschien wil je dat wel weten. Hier komt tie: aminocarbamoylbutanoinezuur -glutamine, beta-alanine en nog veel meer. Mooie worden voor galgje of scrabble. Geen idee wat het is. De stofjes helpen om de switch te maken van suiker- naar vetverbranding. Want dat is het èchte doel van sportvasten. Niet meer sporten op suiker, maar op vet. En daarmee hoop ik dat ook mijn behoefte aan zoete dingen afneemt. Dus geen koek meer bij de koffie en die chocolade kan echt zonder mij.

metabolic_switch_gauge

Behalve minder eten en vieze drankjes drinken, mag ik ook elke dag 20-30 minuten sporten. Je leest het goed: mogen en niet moeten. Dat is eigenlijk het leukste. Vanmiddag heb ik gefietst. Het is een cardiotraining en dat betekent dat mijn hartslag niet te hoog mag zijn. Voor mij max. 135. Om dat te meten, gebruik ik een hartslagband. En die is verbonden met een app. Elke minuut geeft een vriendelijke mevrouw aan mij door hoe hard ik fiets en wat mijn hartslag is.  Dan is het zaak om niet te hard te fietsen, anders kom ik boven mijn grens. Ik heb vanmiddag Orden onveilig gemaakt. Mensen zullen wel gedacht hebben, daar is die man op die fiets alweer. Ik fietste namelijk steeds rondjes door dezelfde straten. Morgen kijk ik of het ook met hardlopen kan. Want ik ben ook nog bezig met een hardloopopbouwschema. Maar daarover later meer.

Geplaatst in sportvasten | Een reactie plaatsen

Ben je al wakker?

Afgelopen week hadden 70 mannen en vrouwen hun intensive van het eerste jaar van de ITIP-opleiding. Ik was erbij als begeleider samen met nog 19 anderen. De opleiding is voor persoonlijke ontwikkeling.  Behalve dat we stil waren, was er voor de deelnemers groeps- en 1-op-1-coaching. Het verhaal van Jona stond centraal de hele week. Misschien ken je het uit de Bijbel en vraag je je af wat Jona met persoonlijke ontwikkeling te maken heeft. Lees maar verder.

Jona krijgt van God de opdracht om naar Ninevé te gaan om aan te kondigen dat als de mensen zich niet anders gedragen God de stad zal verwoesten. Maar Jona heeft geen zin in die opdracht en vlucht. Hij gaat aan boord van een schip precies de andere kant op. Dan gaat het ’s nachts gigantisch stormen. Terwijl de scheepslui proberen het schip te redden, ligt Jona beneden in het ruim te slapen. Ze maken hem wakker en vragen of hij weet waarom het zo ontzettend stormt, kennelijk anders dan ‘normaal’. Nou dat weet Jona wel…. Hij weet ook dat er maar één oplossing is om niet met z’n allen te vergaan. Pas als hij van boord is, zal de wind bedaren. Dan neemt hij een moedige beslissing en laat zich over boord jonassen, middenin de kolkende zwarte zee. Op het moment dat hij in het water belandt, stopt de storm. Jona verdrinkt niet. Hij wordt opgeslokt door een reuze walvis en zit drie dagen en drie nachten in de buik van de walvis. Daar komt hij tot het besef dat hij het verkeerd heeft gedaan en bidt tot God en vraagt om vergeving. Dan spuugt de vis hem uit en gaat Jona alsnog naar Ninevé. jona

In het dagelijks leven kun je op allerlei manieren slapen. Bijvoorbeeld door hard te werken en niet te voelen hoe het met je is en waar je écht behoefte aan hebt. Of door het geloof te verliezen dat je iets kunt vragen en dat waar jij behoefte aan hebt er genoeg is. Je kunt ook slapen door je terug te trekken. Eigenlijk ben je er niet. En wat denk je van neerkijken op de ander en niet reageren op wat er gebeurt, maar alles en iedereen een stapje voor zijn, zodat jij in control blijft. En wat er ook gebeurt, het ligt altijd aan de ander. Of het ligt altijd aan jou, omdat je nu eenmaal voor het ongeluk geboren bent.

En dan stormt het in je leven en word je wakker. Je raakt overspannen of je werk verdwijnt plotseling. Of je relatie staat op springen. Je beseft dat niet de ander, maar dat jezelf aan zet bent. Hoe doe je dat? Door te beginnen met voelen en het uiten van je verlangen. Maar op het moment dat je dat doet, komen er mensen op je pad die zeggen dat je niet zo moeilijk moet doen. Je hebt het toch niet zo slecht. Of je wordt bang, want je weet wat je hebt, maar niet wat je krijgt.

Als dan het water je aan de lippen staat, komt het moment om te springen. Je hebt geen idee wat er daarna gebeurt. Je komt op onbekend terrein waar het donker is en je geen hand voor ogen ziet. Het lijkt wel een eeuwig durende nacht. Het enige dat je dan nog kunt doen is bidden en contact maken met je diepste zelf en dat wat groter is dan jij. Je moet iets loslaten en iets nieuws en onbekends vastpakken. Tegelijk voel je de reflex die je weer in slaap houdt.

Hoe is het in jouw leven? Stormt het of slaap je lekker verder?

jona bidt in de walvis

 

Geplaatst in persoonlijke ontwikkeling | Een reactie plaatsen

Bert Hellinger tot slot (voorlopig)

Het is nu veertien dagen geleden dat ik in België was voor Bert Hellinger. Ik ben er bedrukt weggekomen en was bang dat ik met systemisch werk ging stoppen. Want als de grondlegger er zo anders inzit dan ikzelf, kan ik dan systemisch gezien nog met zijn gedachtegoed verder? Jan Jacob Stam van het Bert Hellingerinstituut in Groningen heeft mij erg geholpen met het beantwoorden van die vraag.   En het antwoord is: JA!

Afgelopen week had ik weer een blok organisatieopstellingen bij hem. Deze keer ging het onder andere over de vraag wat mij trekt om het opstellingenwerk te doen. Het antwoord is rijk in zijn eenvoud: het voelt als de weg die ik heb te gaan. Dit is mijn pad. Ik ben in 2007 voor het eerst mee in aanraking gekomen via een workshop familieopstellingen. Sinds die tijd heeft het mij niet meer losgelaten. Heb veel opstellers zien werken, zelf opleidingen gedaan en gebruik het volop in mijn werk als coach en trainer.

Maar wat te doen met Bert Hellinger. Jan Jacob legde uit hoe Hellinger volgens hem werkt. Hij maakte afgelopen donderdag de volgende tekening en stelde de vraag hoe je deze drie punten verbindt?

3 punten

Dat kan op allerlei verschillende manieren.

3 punten verbonden

Maar het kan ook anders. Je kunt de punten ook verbinden vanuit hun oorsprong. Vanuit dat wat maakt dat dit is wat het is. In het Japans noemen ze dit punt Ba. Het ligt in het verleden en ziet er als volgt uit.

3 puntten Ba

Dit is wat we met (familie)opstellingen veel doen. Er is ook nog een andere manier om de punten te verbinden. Namelijk naar het punt waar het allemaal naartoe gaat. Dat dus in de (nabije) toekomst ligt. Otto Scharmer (van Theory U) noemt dit de emerging future.

3 punten emerging future

Je kunt je als opsteller verplaatsen naar dit punt in de toekomst. En volgens Jan Jacob lijkt het erop dat Bert Hellinger dit in extreme mate doet. Dat is wat Bert noemt Het Nieuwe Opstellen. Daarbij bekommert hij zich niet meer om cliënten, het persoonlijk geweten, dat wat er was of dat wat er nu is. Dat kan zijn extreem gedrag verklaren. (Zie mijn blog over het Hellingertheater.) Bovendien zijn er volgens Jan Jacob nauwelijks mensen die Bert op zijn gedrag corrigeren en nee tegen hem zeggen.

Tot slot nog iets over Otto Scharmer. Die heeft een boek geschreven met als titel ‘Leading from the emerging future’. Zijn Theory U gaat er vanuit dat je vanuit een niet-weten contact kunt maken met wat zich aandient in de toekomst. Dat wat we allemaal aanvoelen of onbewust weten. Op dit moment train ik HR-adviseurs van gemeenten en maken we gebruik van Theory U. In de training maken ze contact met hun verlangen als adviseur, dat wat in de toekomst ligt, om vervolgens een stap in die richting te maken. Dat gebeurt onder andere met (tafel)opstellingen. En zo pas ik dus al toe waar Bert Hellinger ook mee bezig is. Maar dan wél met oog voor wat er was, wat er is en als allerbelangrijkste met oog voor de mensen die ik begeleid.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

10 lessen voor opstellers

Gisteren heb ik kritisch geschreven over de manier waarop Hellinger zijn opstelt. Dat neemt niet weg dat hij wijze dingen doet en zegt. Hier tien lessen:

Bert Helinger

 

 

 

 

 

 

  1. als een representant in een opstelling op de knieën zit, dan is het vaak een kind;
  2. op de grond liggen is dood;
  3. het kind in een opstelling komt altijd eerst;
  4. een ondernemer dient zijn moeder. Daarom kies je als representant voor de onderneming een vrouw;
  5. opstellen kan zonder woorden. Het brengt dingen aan het licht. De opsteller hoeft de vraag niet te weten;
  6. als opsteller dien je het leven (en dus niet de dood);
  7. als een kind zich rond zijn vijfde inwendig losmaakt van zijn/haar moeder, dan heeft dit vergaande gevolgden. Als de losmaking niet wordt geheeld, dan zie je dat terug in alle delen van het leven. Die kinderen hebben als volwassene moeite een partner te houden;
  8. succesvolle opstellingen zijn kort en komen direct to-the-point;
  9. geluk wacht voor ons bij onze moeder;
  10. als we onze moeder verliezen of verwerpen, kunnen we geen partner vinden.

 

 

Geplaatst in Bert Hellinger, familieopstellingen, systemisch werken | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Het Hellingertheater

Hellinger houdt niet van drama. Als je bij hem komt met een vraag en je speelt in de opstelling een rolletje dan zegt hij met lijzige stem: “Alles nur Drama” en kun je weer gaan zitten. Soms ligt het er duimendik bovenop, maar niet altijd. Dat voelt hij iets dat kennelijk niet echt is en is het meteen einde opstelling.

Gisteren hebben we opstellingen over ondernemingen gezien. Vaak simpel: de ondernemer staat er zelf in en een representant voor de onderneming. Volgens Hellinger is de onderneming altijd een vrouw. Want de ondernemer dient zijn/haar moeder. Als de onderneming wegkijkt of met een gesloten houding staat, dan is het meteen klaar. “De onderneming heeft geen toekomst”, aldus Hellinger. Volgende. En zo komen er diverse ondernemers met hun ondernemingen voorbij. De een na de ander wordt afgeserveerd. Ook issues met klanten worden op die manier behandeld.

En dan komt voor mij het dieptepunt van de dag. Ook echtparen krijgen dezelfde behandeling. Hij vraagt paren om naar voren te komen. De man wordt tegenover de vrouw opgesteld. Als de vrouw een beweging naar achteren maakt, dan is het voor Hellinger duidelijk. Hij zegt: “Deze relatie heeft geen toekomst”. Het paar kan weer gaan zitten zonder enige vorm van nazorg en begeleiding. In twee minuten klaar. Het publiek klapt. Volgende. Ik heb niet alle opstellingen meer gezien. Want mijn maat was vol. Ook ik houd niet van drama tijdens opstellingen. Voor mij geen Hellingertheater.

Geplaatst in familieopstellingen, systemisch werken, Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

Geluk wacht voor ons bij de moeder

Als een kind rond zijn vijfde levensjaar innerlijk gescheiden is van zijn moeder, kan het kind de weg niet meer terugvinden naar de moeder, aldus Hellinger. Dat heeft verregaande consequenties. De beweging terug in een familieopstelling duurt voor de meesten erg lang zien we. Het is een heftig, pijnlijk en diep emotioneel proces. Dit is het thema de eerste ochtend. Het begint meteen “goed”: huilend, soms krijsend, vind de vrouw haar weg naar de moeder terug. Alsof ze opnieuw door het geboortekanaal gaat. Hellinger is stellig. Als je je moeder verwerpt of verliest, kun je geen partner vinden. Hij bevraagt ook ons als opstellers krktisch. Kun je opstellen als je niet de weg terug naar je moeder en vader hebt afgelegd. Nee dus. Voor hem is de kind-moederopstelling de meest essentiële.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het Nieuwe Opstellen

Vandaag  en ik getuige geweest van een neiuwe manier van het begeleiden van familieopstellingen: zonder woorden. Bert Hellinger weet zelfs de vraag niet. Het werkt als volgt. Hij vraagt of iemand iets persoonlijks wil inbrengen waar hij/zij mee zit. Heel veel handen gaan omhoog. De dochter van zijn vrouw die naast hem zit, zoekt iemand uit. Bert vraagt de persoon om te gaan staan. Na een tijdje vraagt hij of er een man of vrouw bijkomt. Weer zelfde patroon: handen in de lucht, dochter zoekt iemand uit. Er wordt niet gezegd wie of wat die tweede persoon representeert. Soms komen er nog meer representanten bij. Bert zegt verder nauwelijks iets. In de opstelling gebeurt vanalles. De representanten maken hun eigen bewegingen. Na een tijd zegt Bert het is genoeg zo en dan is het klaar. Zo’n opstelling kan wel drie kwartier duren, waarbij niets wordt gezegd en er veel emoties loskomen.
Hoe anders is dit nieuwe opstellen dan opstellingen waarbij de opsteller zelf hard aan het werk is. Eerst de vraag helder krijgen. Dan representanten begeleiden en uitvragen. En ze vervolgens laten bewegen en zinnetjes laten uitspreken.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Morgen naar België voor Bert Hellinger

Nog een nachtje slapen en dan vertrek ik voor drie dagen naar België. Ik bezoek een seminar van Bert Hellinger, misschien ken je zijn naam. Hij is de grondlegger van familieopstellingen. Bert is inmiddels de 90 gepasseerd en reist nog steeds over de hele wereld. Samen met zijn vrouw Sophie deelt hij zijn laatste inzichten. En die zijn niet mals. In een toespraak een paar jaar geleden zei hij dat hij het allemaal fout heeft gezien. Dat zijn manier van opstellen niet goed was. https://www.youtube.com/watch?v=PdnQPJBkkQk Nou dat is nogal een uitspraak. Dus ik ben heel benieuwd wat er vanaf morgen gaat gebeuren. Jij ook? Volg dan dit blog, dan houd ik je live op de hoogte.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 10+1 The day after

Vanmiddag las ik een artikel naar aanleiding van de Nederlandse vertaling van het boek “Melk de witte sloper” van de Canadese schrijfster Alissa Hamilton http://bit.ly/1TZPovW De titel suggereert dat je alle melk die je in huis hebt acuut door de plee moet spoelen om het vervolgens je leven lang te mijden. Maar dat klopt niet. Hoewel de auteur erg kritisch is over het drinken van melk zet ze een genuanceerd verhaal neer. Het is alleen de Nederlandse uitgever die dat niet lekker vindt verkopen, vandaar deze ‘sexy’ titel. En zo worden we dus met z’n allen gehypet. Het ene na het andere product wordt door goeroe’s in de ban gedaan, om daar vervolgens na wetenschappelijk onderzoek weer uit te komen. Of niet. Want eenmaal geframed als negatief, kom daar maar weer af.Melk-gezond-690x460

In hetzelfde artikel las ik over orthorexia nervosa. Dan is er sprake van een intensieve dwangmatigheid in het binden aan een bepaalde voedingswijze. Vast blijven houden aan het sportvastendieet zou er één kunnen zijn. Maar maak je geen zorgen. Hoewel ik nog wel heb gekookt volgens het dieet en vanmiddag een lekkere salade heb gegeten in plaats van een boterham met kaas, heb ik ook al een lekker glas wijn gedronken en chocolade gegeten. Heerlijk! Vanavond ben ik bij AH geweest om melk(!) te kopen. Weliswaar geitenmelk, maar toch. Ik had mij voorgenomen om ook een lekker stuk appeltaart of zo mee te nemen, maar dat ben ik vergeten. Dat haal ik dan morgen wel in als ik naar Bagel en Beans ga.

Het gaat goed met me vandaag. Ik voel me energiek en dat betekent dat ik een flink stuk heb gewandeld en ook heb opgeruimd. Het laatste is zéker een teken dat het goed met me gaat (). Vanmiddag heb ik seizoen 2 van de Deense serie The Legacy gedownload. Als je van Deense series houdt, dan is die zeker een aanrader. Op België is seizoen 1 al uitgezonden. Dan komt Nederland vast ook nog wel; wij lopen altijd wat achter. Een andere aanrader is de KRO detectivemaand op NPO1. Ik ben grote fan van Lewis, de opvolger van inspector Morse. Voor wie de serie niet kent, het speelt zich af in Oxford. Daar worden wekelijks minstens twee moorden gepleegd en inspector Lewis lost ze altijd op.

Tot slot. Ik ben behalve met Pietje Pelle groot geworden met Joris Driepinter. Laat ik als boerenzoon daarom afsluiten met Joris.00692, 10-06-2003, 10:37,  8C, 9684x6994 (1101+5112), 150%, affischehard,  1/80 s, R76.2, G38.9, B38.2

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Dag 10 I made it!

Tussen “It gait oan” en “I made it” zitten tien dagen en die zijn omgevlogen. Ik ben klaar met het sportvasten en erg blij met het resultaat. Heb deze week de anabolicswitch gemaakt en daar is het allemaal om begonnen. Uiteindelijk valt het mij reuze mee. Als je je aan de adviezen houdt en je bent gezond, dan is het sportvasten goed te doen.ceep calm tshirt

Alleen de derde dag had ik een dip. Dat was het moment dat mijn lichaam in de gaten kreeg dat het echt menens was. Je ziet dat mooi terug in deze grafiek. gevoel overallVandaag was een voor mij een normale dag ondanks het dieet. Dat ik vandaag geen 8 maar een 7 heb gegeven, komt alleen maar omdat het de laatste dag voor mijn vakantie is. Ik heb knetterhard gewerkt om nog een aantal dingen af te krijgen. Niet gehinderd door collega’s, want die waren er niet.

De vraag die iedereen mij stelt, is hoe nu verder. En dat weet ik nog niet zo precies. Vanavond drink ik weer een glas wijn. Laat ik daar maar mee beginnen. Gisteren kondigde ik aan dat ik mijn voedselpatroon ga veranderen. Ook dat weet ik nog niet. Ik zie het wel. Eerst vakantie en ik houd jullie op de hoogte! Tot slot nodig ik je uit om mee te doen aan deze mini-enquête.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | Een reactie plaatsen

Dag 8 & 9 Sjonge wat een eten!

Zit nu in de opbouwdagen. Dat betekent dat ik weer vast voedsel krijg. En sjonge, wat valt dat tegen. Verbaas mij erover hoe snel je het eten ontwend raakt. Vind de porties huge. Kost mij moeite om het binnen te krijgen. Nog één dag en dan zit het sportvasten er alweer op. Is ontzettend snel gegaan. En hoe verder?

berg eten

Ben van plan mijn redelijk gezond eetpatroon aan te passen. Dat betekent in ieder geval exit brood. Jammer voor Joke van Van der Wal en Jollink tegenover AH waar ik elke vrijdag zo’n leuk gesprek mee heb als ik daar brood koop. Ze neemt mij altijd flink op de korrel. Voor mij is het dan een sport om haar met een mond vol tanden in de winkel achter te laten. Dat is al een paar keer gelukt. Leuk mens, maar die zie ik dan niet meer. Ik overweeg om er salade voor in de plaats te nemen. (Voor het brood dan, niet voor Joke.) Die is op zich snel klaargemaakt. Via de site http://www.sportvasten.nl/?page=maaltijdmaker krijg ik allerlei adviezen. Weet nog niet of ik die zaterdag al opvolg. Misschien maar eerst eens gigantisch uit mijn dak gaan 😉 In ieder geval neem ik een lekker glas wijn. En misschien wel meer…

Mijn ervaringen met sportvasten zijn erg positief. Daarover morgen meer.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 7 Ik ben geswitcht!!

Het is zover. Mijn lichaam is overgegaan van suikerverbranding naar vetverbranding. Eergisteren leek het er al op, maar vandaag is de urinetest 100% duidelijk.

switch

Er volgde meteen een felicitatie van Tamara. felicitatie

Ik vind dat het sportvasten ontzettend goed wordt begeleid. Niet alleen heb ik dagelijks contact met mijn sportcoach, ik kan ook mijn voortgang via de website volgen. Dat levert na een aantal dagen mooie plaatjes op. Je ziet meteen hoe je zit ten opzichte van het te verwachten resultaat. Gewicht is natuurlijk een belangrijke, maar zegt niet alles. gewicht

Vanavond heb ik mijn vetpercentage gemeten bij mijn sportschool Club Pellikaan. Het is 20% en dat zit mooi tussen de gezonde waarden. Zou op zich nog wel iets afkunnen en wie weet gebeurt dat nu ook.

Vandaag is de eerste opbouwdag en dat betekent dat ik vast voedsel heb gegeten. Je kunt je niet voorstellen hoe lekker het is om weer iets te kauwen na vier sapdagen. En mijn spijsvertering is ook weer op gang. Die lag de afgelopen dagen helemaal plat. Ik voelde vanmiddag bij het eten van een salade dat mijn darmen al reageerden bij de eerste hap. Daar sta je normaal helemaal niet bij stil. Nu dus wel. Dat is voor mij een van de effecten van sportvasten. Ik ben me veel bewuster van wat ik eet en wat het met mijn lichaam doet.

Hieronder nog een paar mooie plaatjes. Want….meten=weten (in dit geval).
buikgevoelrust

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | Een reactie plaatsen

Dag 6 Fietsen als een bejaarde

Vanmiddag ben ik bij de chiropractor geweest, omdat sinds afgelopen zaterdag mijn onderrug vastzit. Hij heeft het voor de zoveelste keer losgemaakt. We kregen het gesprek over mijn fietsen. Ik vertelde dat ik het erg rustigaan doe, max. 144 hartslagen per minuut en niet meer dan 30 minuten. Nou daar was hij dus niet blij mee. Met fietsen bol je je rug en dat is voor mij precies de verkeerde beweging. Advies: doe iets anders, zoals hardlopen of nog beter gebruik de crosstrainer. Nu moet je weten dat ik al meer dan vijftig jaar fiets. Eerst op een driewieler en vanaf mijn vierde op een Pietje Pelle van Gazelle. Bij de fiets zat een boekje over ’t Avontuur van Pietje Pelle op zijn Gazelle. http://diereninbeeld.nl/index/locatie_Gazelle-PietPelle.html  Ik heb dat eindeloos gelezen. En sinds die tijd (of misschien ook daarvoor al) ken ik maar één fietsstand: hard. En nu mag dat dus niet meer, zolang mijn rug herstelt. Maar hoe kom ik dan op de sportschool?, want dat is ongeveer een kwartier fietsen. Het kostte mij enorm veel moeite, maar ik heb het ontzettend rustig aangedaan (écht waar). Voelde mij net een bejaarde, maar dan zonder e-bike 😉pietje  pelle

Vandaag is de laatste vastendag. Jipee!! Ik leef nu al vier dagen op vloeibaar voedsel en dat begint knap te vervelen. Het heeft overigens wel een voordeel. Ik ben zo klaar met het bereiden en drinken van mijn maaltijd. Vanaf morgen dus weer vast voedsel. Daar heb ik ontzettend veel zin in. Voor ’s avonds staat er kabeljauw op het menu. Het water loopt mij nu al uit de mond. Toch viel vandaag mij erg mee. Als het zou moeten, plak ik er zo nog een vastendag aan vast. Kennelijk went mijn lichaam ook hier aan. Het moeilijke is vooral het mentale deel. Ik zie echt iedereen eten en dan krijg ik vanzelf ook trek. Sportvasten is dan ook vooral een enorme mentale oefening. En of ik de switch heb gemaakt, dat lees je morgen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | Een reactie plaatsen

Dag 5 Make the switch

Vanmiddag weer gesport en voorbij de kamelen gefietst zonder te smokkelen 😉 Het ging dus goed, behalve in het begin. Alsof ik pap in mijn benen had. Ik was niet vooruit te branden. Pas na een paar minuten kwam het op gang en daarna ging het steeds beter. Mijn lichaam had bij de start dus geen energie. En nu hoop ik maar dat het is overgegaan van koolhydraten- naar vetverbranding. Want dat ik het doel van sportvasten. Dat het lichaam bij inspanning meteen vet verbrandt en niet pas na een half uur als alle koolhydraten op zijn. urinetestgrafiek metabolic switchOf ik al zover ben, blijkt uit mijn urinetest. Elke dag moet ik drie uur na het sporten op een strip plassen. Er zijn drie hokjes die dan verkleuren. Als hokje C donkerpaars is (waarde 5), dan zit ik goed. Gisteren zat ik op violet, dat is waarde 4. Op weg naar de metabolic switch.

Vandaag is mijn tweede vastendag en dat valt niet mee. Ik leef nog steeds op sinaasappelsap en water. Gelukkig zit ik qua vasten over de helft. Morgen de laatste dag en daarna begin ik met opbouwen. Dan mag het lichaam weer wennen aan vast voedsel.

Het valt mij nu op hoeveel er gegeten wordt onderweg. Het lijkt wel over iedereen iets in zijn mond stopt. Echt overal is eten. Onderweg kom ik langs “Frans zijn Frietje”, een mobiele snackkraam bij het kanaal. Het maakt niet uit wanneer ik daar kom, er zitten altijd mensen te eten of andere dingen te doen. Vanmiddag stonden er twee auto’s onder het viaduct. In de ene jongen/meisje en in de andere twee jongens. En wat deden ze….ze waren druk met hun mobieltjes. Echt alle vier, komisch gezicht. Vraag me af of ze iets hebben gegeten bij Frans of dat ze misschien nog andere plannen hadden. Maar daar heb ik niet meer op gewacht. Ik was druk met vet verbranden (hoop ik).the switch

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 4 Stiekem smokkelen?

Vandaag is de eerste vastendag. Dat betekent dat ik maar drie glazen sinaasappelsap drink van elk 150 ml. Weet je wel hoe weinig dat is!! Het is om precies te zijn 2 1/2 sinaasappel per keer. Vanochtend had ik sterk de neiging om de laatste helft van de derde sinaasappel er ook bij te doen. Is toch niemand die dat merkt, dacht ik nog. Tja, wie houd ik dan voor de gek. Eenzelfde behoefte om te smokkelen kreeg ik tijdens het sporten. Ik fiets 13 minuten langs het kanaal tot de kamelen en dan weer terug. Je vraagt je misschien af wat die kamelen zijn. Nou die lopen bij Man in ’t Veld Wallaby Breedingfarm. Daar worden dus wallaby’s gekweekt. En nu lopen er ook twee kamelen. Maar goed, daar aangekomen, wilde ik doorfietsen. Het ging heel lekker en waarom niet. Terwijl er in de instructie heel duidelijk staat dat ik maximaal 30 minuten per dag mag sporten. Daarom met moeite omgedraaid en terug naar huis gefietst. Dat was de tweede keer vanochtend dat ik wilde smokkelen en mij niet aan de instructies houden. sinaasappel

Mij niet aan instructies en procedures houden, herken ik bij mezelf. Gisteravond kwam dat terug in de Talenspiegel die ik heb ingevuld. Dat is een online tool van het Arbeids- en Opleidingenfonds Gemeenten bedoeld om inzicht te geven in mijn talenten, kansen en ontwikkelmogelijkheden. Na het invullen van een aantal vragenlijsten kreeg ik een uitgebreide rapportage. Een van de aanbevelingen is om mij meer aan de procedures te houden en beter te plannen. Dus niet zomaar tot actie overgaan, want die neiging heb ik nogal eens. Zo zie je maar weer dat mijn ervaring bij het sportvasten, namelijk ‘gewoon’ doen wat er wordt gevraagd, een goede training is voor mijn werk. Daar zal mijn leidinggevende Marleen blij mee zijn. Weet alleen niet of ze deze blog volgt 😉

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | Een reactie plaatsen

Dag 3 Moe

Vandaag heb ik het slecht. Ben ontzettend moe, terwijl ik goed heb geslapen vannacht. Wel gewerkt en af en toe ook wel scherpe momenten. Maar niet de flow die ik normaal voel. Heb weer net als gisteren een half uur gefietst langs het kanaal. Moet mijzelf echt toespreken om niet meer te fietsen dan een half uur. Want als ik dan lekker bezigben, dan wil ik doorgaan. Heb vandaag dus veel minder energie dan gisteren.zo_moe-500x253

Mijn gewicht is iets minder, maar nog niet spectaculair gedaald. De urinewaarden waren gisteravond wel totaal anders dan de dag ervoor. Het zegt jullie niks als ik de waarden noem, maar Tamara zegt dat het goed is. Daar vertrouw ik dan maar op. Mijn hart slaat ook weer iets sneller….

Vandaag heb ik alleen maar sap gedronken. Vanochtend en vanmiddag versgeperste sinaasappelsap en vanavond tomatensap. Dit is de laatste afbouwdag. Morgen begint het échte vasten, hoewel ik het gevoel heb dat ik daar al middenin zit.

Ik kan nog wel een leuk nieuwtje melden. Ik heb na de zomervakantie een intakegesprek bij de gemeente Breda voor projectcoaching. En als het klikt met de opdrachtgever, dan start ik daar vanaf september. Precies wat ik graag wil, alleen hoeft het van mij niet per sé zover weg. Dus als iemand nog een (team/project)coach zoekt, laat maar weten.

Geplaatst in sportvasten | Tags: | Een reactie plaatsen

Dag 2 Klopt het nog?

De hoeveelheid vast voedsel wordt steeds minder. Vanavond groentesoep gegeten of eigenlijk grotendeels gedronken. Vanaf morgen alleen nog maar sap. Merk dat mijn lijf ook hieraan went en er zelfs zin in heeft: vanavond in een groot glas lekkere wijn. Hoewel het vloeibaar is, past dat niet helemaal in mijn dieet. Dus zal mijn lijf (of is het mijn hoofd) nog even moeten wachten.

Sporten ging goed vandaag. Ik moet maximaal een half uur per dag sporten volgens de instructies met een hartslag tussen 126 en 144 slagen per minuut. Aan het eind van de middag heb ik langs het kanaal gefietst met een hartslagmeter om, want hoe weet je anders hoe hard je hart slaat. Vanmiddag heb ik voor de lol en vooral uit nieuwsgierigheid de meter alvast omgedaan. Normaal is mijn hartslag in rust rond 60 slagen per minuut. Dat is laag zegt de keuringsarts bij de bloeddonatie altijd. Maar deze keer was het rond 50 slagen en ik heb zelfs 47 gemeten. Voor mij een absoluut record, maar niet echt geruststellend. Daarom Tamara, mijn sportcoach, gevraagd of het klopt. Kreeg een appje dat inderdaad je hartslag kan zakken. Helaas zei ze er niet bij hoeveel….. Maar om jullie gerust te stellen: het klopt nog!!hartslag

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 1 Ik voel het tintelen

Vanochtend ben ik met sportvasten begonnen. Eerst mijn gewicht gemeten. Die is ruim twee kilo minder dan afgelopen zaterdag. Nou als het zo snel gaat, dan blijft er straks niks over. Ik houd het maar op een natuurlijke schommeling. Daarmee is mijn startgewicht 86,6 kg. Daarna ontbijt gemaakt bestaande uit een appel, een kiwi en 250 ml versgeperste sinaasappelsap.

Bij het ontbijt hoort ook 7 gram metabolic-switch-poeder die ik oplos in een halve liter water. Dat drink ik dan in kleine slokjes gedurende drie uur op. Al na twee uur voel ik het tintelen. Eerst in mijn voeten en daarna in mijn armen. Tamara, mijn sportcoach, had al aangekondigd dat het kon gebeuren. Er gebeurt dus iets in mijn lijf. Of het ook werkt dat moet nog blijken.

Het tintelen doet mij denken aan die keer dat ik een ontstoken teen had. De huisarts schreef antibiotica voor. Al vrij vlot na het innemen van de eerste tabletten voelde ik het tintelen in mijn lijf. Eerst mijn voeten, daarna mijn armen en daarna in de rest. Ik dacht meteen “sjonge dat werkt zeg”, maar dat was iets te voorbarig. Het tintelen werden erger en erger en na een half uur niet meer uit te houden. Ik meteen de huisarts gebeld en die concludeerde dat ik een allergische reactie had op de antibiotica. Niet goed dus. Meteen gestopt. Ondertussen kreeg ik over mijn hele lichaam uitslag en werd het tintelen nog erger. Waarmee ik maar wil zeggen dat tintelen niet altijd oké is.tintelen

De rest van de dag goed doorgekomen. Sobere lunch en dito avondeten. Nu tijd om een half uur te sporten. Ben benieuwd hoe dat gaat. En ook hoe ik mij vanavond voel. Of er snaai- en drinkbehoeften bovenkomen. En met het laatste bedoel ik natuurlijk een lekker glas wijn. Want water drinken doe ik meer dan genoeg. Heb nu al zeker twee liter op en er komt nog meer bij. Proost!

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | Een reactie plaatsen

Dag 0 It giet oan!

Vanochtend urinetest gedaan. Alle scores zijn oké en dat betekent dat ik morgen begin. Heb nog eens alles goed doorgelezen en sjonge wat eet ik straks weinig. Maar vanavond nog niet….

Heerlijk gedineerd in Tollius, dat ligt op loopafstand van Amersfoort CS. Was met het landelijk team vanuit het Arbeids- en Opleidingenfonds Gemeenten, waarvoor ik een opdracht doe. We hebben vanmiddag het programma na de zomer t/m eind dit jaar vastgesteld. Ik ga een aantal leuke workshop samen met teamgenoten organiseren. En…als het lukt, begeleid ik een trainingstraject voor HR-adviseurs. Weer leuk werk in het vooruitzicht. Na afloop dus heerlijk gegeten. Ze gebruiken bij Tollius producten uit hun eigen tuin. En dat proef je ook. Een echte aanrader! Voelt wel als een soort laatste avondmaal.kraaibekerhof Tollius-2013-300-dpi-9

Morgen lezen jullie op deze plek hoe mijn eerste afbouwdag is verlopen. In totaal zijn er drie afbouwdagen en dan beginnen drie vastendagen. Maar aan het laatste wil ik nu nog niet denken.

Geplaatst in sportvasten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Dag -1 Werkt het ook?

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: er is (nog) geen wetenschappelijk bewijs dat sportvasten werkt. Wat er wel is, zijn tussenresultaten van het Universitair Medisch Centrum Utrecht http://bit.ly/1L39OCE Die laten zien dat je afvalt van sportvasten en dat je buikomvang afneemt. Maar dat is ook niet zo gek als je tien dagen weinig eet. Het heet niet voor niets sportVASTEN.

NOC*NSF vindt er ook wat van http://bit.ly/1HDNUyQ Voor topsporters vinden zij het niet geschikt. Nu ben ik geen topsporter, maar toch zijn de risico’s niet mals. Het ergste vind ik het jo-jo-effect. Nu afvallen en straks het dubbele weer aankomen. Daar heb ik écht geen zin in.

Toch ga ik door. Zie er erg tegenop en heb er ook zin in. Nog twee nachtjes slapen en dan is het zover. Morgenvroeg eerst een urinetest doen om te kijken of ik geen suikerziekte heb, want dan mag je niet sportvasten. Nou die heb ik niet. Vanmiddag heb ik bij de AH gemengde sla en wokgroeten gekocht. Die eet ik woensdag. Kom er morgen niet aan toe om naar de winkel te gaan, want dan ga ik met collega’s van andere gemeenten lekker uiteten in Amersfoort. Dat is ook de reden dat ik woensdag start en niet morgen zoals ik eerder had gepland 😉

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Waar begin ik aan….?

Vanochtend de instructie nog eens goed doorgelezen. Sjonge zeg, dat is wel een erg streng dieet. Ik ben bang dat ik bij het woord sportvasten toch iets teveel de nadruk op het begin heb gelegd en te weinig op het laatste stuk. Het is dus écht vasten en dat wordt afzien.

De reacties in mijn omgeving zijn wisselend. Sommigen vinden het bijzonder, anderen vinden het gek. Nog niemand tegengekomen die het ook heeft gedaan of van plan is te doen. Merk dat ik er gemakkelijker iets over schrijf en met de hele wereld deel, dan dat ik het mensen vertel. Krijg ook de vraag waarom ik er behoefte aan heb erover te schrijven en dat te publiceren. Weet ik eigenlijk niet zo goed. Het is een mooie aanleiding om weer wat te schrijven. En als ik dan toch bezig ben, waarom dan niet ook publiceren. Past wel bij het motto van mijn blog: de weg die ik ga.

Vanochtend mijzelf gewogen: 88,8 kg. Volgens Hans, mijn sportmasseur, ben ik niet te dik. Fijn om te horen, alleen denk ik er zelf wel wat anders over. Er mogen best een aantal kilo’s af. Ooit is mijn ideale lichaamsgewicht vastgesteld. Dat was in 1982 78 kg. Ik ben nu dus 10 kg. zwaarder en ook 33 jaar ouder. Ik deed mee met een groot onderzoek onder jonge mannen. Er werd vanalles gemeten, zoals vetplooien en kniediktes. Alle getallen gingen in een computer (of hadden ze die toen nog niet) en dan kwam je ideale gewicht eruit. Ik weet nog dat ik er een jaar later flink overheen ging nadat ik een ongeluk had gehad bij het parachutespringen. Ik heb daardoor een jaar niet kunnen sporten waardoor de kilo’s eraan vlogen. Maar dat is een ander verhaal.

Over vijf dagen begin ik. Nu genieten van alles wat ik nog mag eten en drinken. Eet smakelijk en proost!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wat is sportvasten?

Een paar jaar geleden hoorde ik voor het eerst over sportvasten. Ik vond het een rare combinatie: sporten en vasten. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik me erin verdiept. Sportvasten is een 10-daagse trainingsmethode waarbij de spieren en de lever worden getraind in het verbruik van vet in plaats van suiker (de zogenaamde metabolic switch). Om dat te kunnen doen, moet je tien dagen lang je voeding aanpassen en elke dag een half uur sporten. Wil je uitgebreid weten wat het is, kijk dan op http://www.sportvasten.nl

Nu ben ik zover om ermee te beginnen. Volgende week woensdag 15 juli is de eerste dag. Afgelopen week had ik mijn intakegesprek met Tamara Schmidig. Zij is sportcoach en begeleidt mij gedurende het vasten. Ik heb van haar een uitgebreide beschrijving van mijn dieet gekregen en potjes en zakjes met voedingssupplementen. Daar moet ik mij strikt aan houden, wil het werken. Een flinke uitdaging dus. sportvasten

Je vraagt je nu misschien af waarom ik het doe. Als je mij een beetje kent, dan weet je dat ik erg nieuwsgierig ben en alles wil uitproberen. Dit dus ook. Mijn uitdaging is om het zelf aan den lijve te ondervinden. Letterlijk. Het lijkt mij vooral mentaal een zware opgave om het vol te houden. Vasten ken ik wel, maar dit is behoorlijk pittig. Daarnaast merk ik dat mijn lichaam steeds behoefte heeft aan suiker. Hoewel koolhydraten voor een gezond voedingspatroon nodig zijn, is suiker in de vorm waarin het in ons voedsel zit niet nodig. Sterker nog, het is ongezond. Suiker wordt ook wel gif voor ons lichaam genoemd. Ik ben daarom heel benieuwd of mijn behoefte aan suiker na het sportvasten anders is.

Vanaf volgende week lees je dagelijks hoe het met mij gaat. Ik ga ook mijn gewicht, buik- en bovenbeenomvang bijhouden.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Een zwemwedstrijdje met mezelf!

zwemmenVanochtend heb ik gezwommen @Pellikaan Apeldoorn. Dat doe ik nu een tijdje en het bevalt mij goed. Zwemmen is voor mij dan sporten en daar hoort een prestatie bij. Ik zwem 1000 meter, 50 baantjes om precies te zijn: 25 heen en 25 terug. Zo ook vanochtend. Alleen door het vroege tijdstip was het drukker dan normaal. Er waren veel 60-plussers en ook veel 6-minners. De laatsten voor zwemles. De eersten om net als ik baantjes te trekken, maar ook om te relaxen in de sauna en het buddelbad.

Al vrij snel zwom ik met twee 60-plus vrouwen in dezelfde baan. Die gingen een stuk langzamer, dus regelmatig moest ik inhalen. Want je begrijpt dat mijn zwemtempo hoog is en dat dit vooral zo moet blijven. Halverwege het zwemmen werd ik aangesproken door een man. Ik had zijn zoontje in de zwemlesbaan ernaast aangeraakt en die was kopje-onder-gegaan. Of ik daar rekening mee wilde houden. Tuurlijk wilde ik dat. Bedacht alleen later dat ik het totaal niet had gemerkt. Zo was ik bezig met hard zwemmen en 60-plus vrouwen inhalen.

Weer een tijdje later zwom ik gelijk op met een van de twee vrouwen. En tot mijn grote verbazing bleef dat zo. “Ja”, zei ze aan het einde van de baan, “als je langzame slagen maakt, dan ga je harder.” Ik was helemaal ‘flabbergasted’. Hoe kon dat nou. Zo’n oude vrouw en dan hetzelfde tempo als ik? Ik moest denken aan de hardloopwedstrijd tussen de haas en de schildpad.

Na mijn 40-ste baantje zwom ik met een oudere man in dezelfde baan. En die bleef steeds vlak achter mij zwemmen. Ik raakte hem niet kwijt. Ik steeds harder en hij nog steeds vlak achter mij. Totdat ik wat opzij keek en zag dat hij niet zwom, maar liep. Baantje zwemmen, baantje lopen. Zo hield hij mij dus bij. Gefopt!

En toen begon het mij ineens te dagen. Wat was ik in hemelsnaam aan het doen. Ik kwam daar om in een aardig tempo te zwemmen en was beland in een soort zwemwedstrijd met steeds wisselende deelnemers. Mijn ego ging onder het zwemmen met me aan de loop. Ineens wilde ik de snelste zijn, me niet laten inhalen. En voor wie eigenlijk? Alsof het die oude mensen wat kan schelen hoe hard ik zwem. Waarom maak ik er meteen een wedstrijd van? De snelste willen zijn….. En ondertussen ook nog kleine kinderen omver zwemmen….

En terwijl ik mijn laatste baantjes uitzwom, vroeg ik mij af waar ik dat vaker doe: beter presteren voor een ander. Misschien wel op mijn werk, thuis en zoals vanochtend tijdens het sporten. Waarom doe ik dat? Nog steeds laten zien hoe goed ik ben, zodat ik aandacht krijg?

Herken je dit gedrag? Hoe zit het bij jou?

Geplaatst in ego, presteren | Een reactie plaatsen

Rust roest……!?

Vanmiddag fietste ik een rondje. Voor mij is dat doelloos genieten van de prachtige Apeldoornse natuur en ondertussen lekker lichamelijk actief zijn. Uiteindelijk belandde ik op Bussloo, een giga-groot recreatiegebied naast de A1. Op de terugweg fietste ik langs een huis met op de voorgevel een bord. Rust Roest stond er met grote letters op. De bewoners maakten geen al te actieve indruk, maar de woorden bleven hangen.rust roest

Als we vroeger bij mij thuis tegeltjes aan de wand hadden gehad, dan had die tekst er zeker op gestaan. Het doel in je leven is om te werken, je talenten maximaal inzetten. Verspil ze vooral niet. Maar klopt dat wel dacht ik al fietsend. Het is toch ook goed om te rusten en niet alleen op zondag. Ik dacht aan het verhaal van de monnik en de put waarover ik eerder een blog schreef.

Zonder rust en stilte, heb je geen tijd om te kijken waar je vandaan komt. Reflecteren op wat je hebt gedaan. Hoe weet je dan waar je naartoe gaat? Pas tijdens rust en stilte komen de antwoorden tot je. Werken verwordt dan tot het weglopen voor de échte vragen die je hebt. Misschien om de pijn van die vragen niet voelen. Steeds maar hard werken als verdoving voor het echte leven of zoiets. Ik kwam niet verder dan rust roest…..?

Terwijl ik dit allemaal bedacht (ik had toch niks anders te doen), baalde ik ervan dat ik geen foto had gemaakt. Terug fietsen betekende een flink stuk om, maar ik had toch niets beters te doen. Dus dat maar gedaan. Het bleek zeer de moeite waard. Want na nog geen 500 meter kwam ik een ander bord tegen, dat ik op de heenweg niet had gezien.rust nu

Rust nu! Je kunt het niet zo goed lezen, maar het is een website http://www.rust.nu Met een pijl in de richting waar je dat kunt doen. Daar kan ik mij veel beter in vinden. Van beide borden heb ik een foto gemaakt. En terwijl ik mijn weg vervolgde, dacht ik zie je wel. Het gaat om rust, niet om werken. Het bord bewijst het. Ik zag mij daar al zitten bij een boer op het erf genietend van een heerlijk kopje thee. Niks werken, gewoon rusten.

En nu ben ik thuis en heb ik twee foto’s van twee borden. En ergens voelt het dat beide borden waar zijn. Misschien is het wel de combinatie: rust roest & rust nu! Het een kan niet zonder het ander. Alleen voor nu in de vakantieperiode zeg ik: rust nu!

Geplaatst in rust | Een reactie plaatsen

Vragen en antwoorden

vragen

Dit gedicht kwam ik vandaag tegen.

Ik vraag je om geduld te hebben

met alle onopgeloste vragen in je hart;

zoek niet naar antwoorden,

maar probeer de vragen zelf lief te hebben.

Want antwoorden zijn het leven niet.

Leef de vragen.

Misschien leef je dan, geleidelijk aan

zonder het te merken in de antwoorden.

(fragment uit gedicht van Rainer Maria Rilke)

 

Ik leef vaak de antwoorden. En die komen dan niet op het moment dat ik wil. Dat verkrampt. Ik voel het in mijn lijf. De antwoorden loslaten dus, maar hoe doe je dat? Geduld hebben en de vragen leven….sjonge….het opschrijven is gemakkelijker dan het doen. Hoe doe jij het? Of is het stellen van die vraag weer het zoeken naar een antwoord…. Nou, geniet in elk geval van het mooie gedicht. En geniet van deze dag. Voel je vrij om te reageren.

Geplaatst in het leven | Tags: , | Een reactie plaatsen

Why, how, what

Simon SinekAlweer een tijdje geleden, zag ik een inspirerend filmpje van Simon Sinek over waar je als bedrijf voor staat. Hoe grote leiders inspireren tot actie. Een zogenaamde TED-talk. Ik ga nu uitleggen wat hij zegt, maar nog beter is om naar zijn fimpje op Youtube te kijken.

http://www.ted.com/talks/simon_sinek_how_great_leaders_inspire_action.html

Simek heeft zich afgevraagd waarom sommige computerbedrijven zoals Apple, zo succesvol en innovatief zijn en andere niet. Dat komt volgens hem omdat Apple geen computers verkoopt maar beleving. Hij illustreert dat met een voorbeeld. De meeste bedrijven zetten op de volgende manier hun producten in de markt: wij verkopen hele mooie computers, ze zijn heel mooi ontworpen, gemakkelijk te gebruiken en je kunt er heel veel mee doen. Wil je er een kopen? Dat inspireert niet. Dat doet Apple heel anders: met alles wat we doen willen we de status-quo uitdagen, we geloven in anders denken. Dat doen we door onze producten mooi te ontwerpen. We maken toevallig geweldige computers. Wil je er een kopen?

Sinek gebruikt drie termen WHY, HOW en WHAT. Mensen kopen niet wat je doet, maar waarom je het doet. Vervolgens legt hij uit waarom dit biologisch te verklaren is. Als je dat wilt weten, kijk dan naar het fimpje. Kijk sowieso naar het fimpje, want het verandert je kijk op je eigen werk, bedrijf, waar je mee bezig bent.

Het gaat dus in de eerste plaats om WHY je je werk doet. Beantwoord die vraag eens voor jezelf. Stop met lezen, doe je ogen dicht en denk na over de vraag waarom jij ’s ochtends uit bed komt om je werk te doen? ………………………

En? Als het antwoord is, omdat ik geld moet verdienen, dan wordt het tijd om langer bij die vraag stil te staan. Want als dat je enige motivatie is, dan kun je je afvragen of je op de goede plek zit.

Je kent vast wel de zogenaamde elevator-pitch. Stel je stapt met iemand in de lift en je hebt de tijd dat je samen bent in de lift om hem of haar te vertellen wat je doet. Wat zou je dan zeggen, zodat die persoon aan het eind geïnteresseerd is in je en misschien wel je producten of diensten wil kopen. Die pitch moet dus kort en to-the-point zijn. Langer dan 30 seconden heb je niet. Wat zeg je dan?

Probeer de volgorde WAAROM, HOE, WAT aan te houden. Is voor mij ook een eye-opener.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Help: hoe ga ik voor wat mij lief is?

kickboxingVolg je verlangen en dan komt het helemaal goed. Toch? Alleen waarom doe ik dat niet? Doe jij het wel? Ga jij voor wat je lief is? Denk daar maar eens over na. En dan bedoel ik niet die nieuwe auto die je wilt hebben of dat groter huis of die promotie. Nee, dan bedoel ik wezenlijke dingen die er écht toe doen. Bijvoorbeeld dat je beter contact wilt met je partner. Of dat je wilt dat er eindelijk eens naar je geluisterd wordt en mensen niet steeds over je heen lopen. Heb je hem? Houd die maar even vast.

Want de volgende vraag is wat je tegenhoudt om ervoor te gaan. Wat gebeurt er met jezelf of met een ander waardoor jij niet voluit JA kunt zeggen tegen dat waar je voor wilt gaan? Als je die vraag beantwoordt, ontdek je waarschijnlijk dat je jezelf tegenhoudt. Want stel het zit niet lekker met je partner of op je werk. Wat laat je dan elke keer gebeuren?

Over die vraag ging mijn ITIP-blok. We hebben een hele dag training gehad van George, die gevechtstrainer is. Het was fysiek zwaar aan de bak. Naar elkaar trappen, elkaar wegduwen. Gaan staan voor jezelf, dat deden we op een hele fysieke manier. Want als je ergens voor wilt gaan, dan zul je eerst moeten staan. Je plek innemen. Ook als de ander letterlijk of figuurlijk terugduwt.

Om vervolgens heel hard NEE te roepen. Dat deden we door met de bal van je voet tegen een bokskussen te trappen terwijl een ander de trap opving. Want voordat je voluit voor JA kunt gaan, moet je eerst weten waar je NEE tegen zegt. Wat jou tegenhoudt om voor je verlangen te gaan. Welk gedrag in jou waar je van baalt en dat je anders wilt.

Ik heb ontzettend getrapt. Echt voluit met alle kracht die in mij is. NEE, NEE, NEE. Wel vijftig keer. Ondanks dat het uitputte, gaf het ook een enorme kick. Om in je lijf te voelen wat het is en wat je niet meer wilt. Je hoofd doet dan even niet meer mee. Ik voelde me een geheel met mijn lichaam en met mijn verlangen.

Dus wanneer ga jij staan en waar zeg je dan NEE tegen?

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Zo maar een wandeling

wandelenDeze week heb ik gewandeld van Nijverdal naar Holten op een doordeweeksedag. Dan beklim je de Holterberg. Nou ja, berg. Zo hoog is het niet. Het is een NS-wandeling compleet met routebeschrijving en –bordjes. Kan niet misgaan, zou je denken. Toch blijkt dat niet helemaal waar. Want af en toe staat er net een bordje te weinig. Of heb ik die ene niet gezien en loop ik verkeerd. Vraag is natuurlijk wat ‘verkeerd’ is, want ik kwam daar vooral om te wandelen en niet zozeer om bordjes te volgen.

Zo’n wandeling is net het leven. Ook daar mis je af en toe een richtingbordje of neem je de verkeerde afslag. Dat heb je dan vaak niet in de gaten, omdat er geen routebeschrijving is. Hoewel…misschien heb je die wel; zelfgemaakt. Voor je 50ste wil je financieel binnen zijn of voor je 30ste getrouwd en twee kinderen. Of je hebt je zinnen gezet op die mooie topfunctie. Bedenk maar wat voor jou geldt.

Tijdens het wandelen bedacht ik dat het leven misschien wel meer gaat over de weg waarop je loopt, dan over het halen van een bepaald doel. Het gaat om wat er hier en nu is en minder om wat er straks komt. Dus is het maar de vraag of je een verkeerde afslag kunt nemen. Misschien zijn alle afslagen wel goed. Niet dat ik het weet, maar het kwam zo in mij op.

Ik moest ook denken aan het afgelopen ITIP-blok. We deden een oefening in tweetallen. Ik deed mijn ogen dicht en studiegenoot Monica begeleidde mij. Tijdens het lopen door de zaal en de gang ging ik in gedachten een aantal maanden terug in de tijd. Ik stond stil bij wat er toen gebeurde en hoe ik mij voelde. Verdrietig, blij, gefrustreerd, noem maar op. Vervolgens liep ik weer een stukje en ging in de tijd vooruit. Stond weer stil en vertelde Monica wat er was gebeurd en hoe ik mij voelde. Het enige dat zij tegen mij zei, was: “Wees dankbaar voor wat er is gebeurd”. In het begin voelde ik mij wat opstandig. Hoezo dankbaar zijn voor de vervelende dingen die zijn gebeurd. Maar gaandeweg besefte ik mij dat al die stappen mij hebben gebracht waar ik nu sta. Zonder dat verleden zou ik immers ergens anders staan. En als je zo terugkijkt op wat er is gebeurd, dan is er veel reden om dankbaar te zijn. Toch? Denk daar maar eens over na.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De kracht van de stilte

WaterputAfgelopen dagen was ik in stilte als onderdeel van een opleiding die ik bij ITIP volg. Drie dagen retraite,  drie dagen stil. En het was heerlijk. Geen ‘social talk’ aan tafel, je hoeft je niet met een ander bezig te houden, elkaar niet te groeten. Alleen maar jezelf en de stilte. Voor sommigen klinkt dat misschien angstig. Want stilte is zo leeg. En daar gaat het precies om. Om leeg te worden, zodat er ruimte komt voor iets anders. Ik voelde mij verbonden met mezelf, met mijn groepsgenoten en met iets dat groter is dan mijzelf. Alsof je je aansluit op een Bron die antwoorden geeft op je vragen. Dat je ineens innerlijk weet wat je hebt te doen of te laten. Omdat we vaak zo druk zijn, horen we die stem niet. En dat is jammer, want het helpt je verder. Als je wilt weten hoe dat werkt, lees dan het volgende verhaal over de kracht van de stilte.

Er was een eenzame monnik die op een dag bezoek kreeg van enkele mensen. Nieuwsgierig vroegen ze hem wat voor nut het leven in stilte en meditatie had. De monnik, die net een emmer water haalde uit een diepe bron, stopte zijn werkzaamheden en zei: ‘Kijk eens in de bron. Wat zien jullie?’ De mensen tuurden naar het water en zeiden: ‘We zien helemaal niets.’ Enige tijd later herhaalde de monnik zijn vraag. ‘Kijk weer in de bron. Wat zien jullie nu?’ De mensen zeiden opgetogen: ‘We kunnen in de weerspiegeling onszelf zien!’ ‘Dat is de kracht van de stilte,’ legde de monnik uit. ‘Ik was water aan het putten en daarom was het water onrustig. Nu is het rustig en kunnen jullie jezelf zien. De stilte van meditatie zorgt ervoor dat je jezelf kunt zien. Maar blijf nog even hier wachten. ‘Enige tijd later zei de monnik: ‘Kijk nu nog een keertje in de bron. Wat zien jullie nu?’ De bezoekers zeiden: ‘Nu zien we de stenen op de bodem van de bron!’ ‘Juist,’ beaamde de monnik, ‘als je maar lang genoeg wacht en opgaat in stilte en meditatie, kun je de grond van alles aanschouwen.’ [uit: De kleren van de Yogi]

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Help: ik zet het vast!

schakenIk ga soms door het leven als een schaker. Van te voren bedenken wat er gaat gebeuren. Als hij/zij dit zegt, dan reageer ik zo en zo. Je kent het vast wel. Tobben over wat komen gaat, scenario’s bedenken en hoe je in welke situatie reageert. Daar kan ik in mijn hoofd druk mee zijn. En de vraag is wat het oplevert, behalve vermoeidheid. Want het leven zit zo niet in elkaar. Ik kan niet van te voren bedenken wat er gaat gebeuren. Sterker nog, als ik dat doe, dan is de kans groot dat het juist heel anders gaat. Daarom probeer ik het denken los te laten en mijn gevoel te laten spreken. En daarnaar te handelen. Dat valt niet mee. Het hoofd wil ook wat.

Net als het schrijven van deze blog. Heb bedacht dat ik iets verstandigs over dit onderwerp schrijf. Hoe ik bezig ben om los te laten en dat steeds beter gaat. Maar is dat wel zo? Kan ik wel goed loslaten? Kan ik leven bij het moment en niet van te voren alles bedenken? Mijn antwoord is ja, dat kan ik. En dan komt een maar….

Ik kan het, maar in de praktijk lukt het vaak niet. Is dat erg? Nou nee, want ook dat mag ik loslaten. Ik ben aan het ontdekken en aan het oefenen. Hoef niet streng te zijn voor mijzelf. Ben het wel, maar het hoeft niet. Bewust onbekwaam heet dat. Op weg naar bewust bekwaam. Weet niet of ik dat niveau bereik, maar ook dat is niet belangrijk.

Ik geniet van de momenten dat het mij overkomt. Dat ik zomaar iets doe dat ik niet van te voren heb bedacht. En dat levert mooie momenten op. Diepe relaties en échte contacten. Ik kan het wel en doe het ook. Nog niet voortdurend, maar dat hoeft ook niet. Er is nog tijd genoeg om te leren. En mocht die tijd er onverwachts toch niet zijn, dan is het ook goed. Over loslaten gesproken….

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Help: ik vier geen Sinterklaas!

SinterklaasDit jaar vier ik door omstandigheden geen Sinterklaas. Dat is voor het eerst in misschien wel vijftig jaar. Weet niet of mijn ouders het vierden in het eerste jaar van mijn leven. Maar dit jaar dus niet. En weet je…ik mis het wel. En dan vraag ik me af wat ik precies mis. Zijn het de cadeautjes, is het de gezelligheid van samenzijn, het snoepgoed of misschien de voorbereiding en de spanning of de gedichten op tijd klaar zijn. Bij mij is het laatste altijd reuze spannend, want ik weet nooit wanneer de inspiratie komt. Meestal niet dagen van te voren.

Er is een jaar geweest dat we met het gezin twee keer Sinterklaas hebben gevierd. Een keer zoals het hoort op 5 december en een keer daarvoor in de zomer. Dat was wel iets bijzonders. We waren met de zomervakantie op Terschelling, mijn favoriete vakantiebestemming. Daar waar alles blijft zoals het is jaar in jaar uit. Ik weet precies waar ik aan toe ben. Anderen noemen het saai, voor mij de perfecte plek om helemaal te ontspannen. Alles is er: zee, strand, de duinen, bos. Ik voel mij écht ergens anders door de boottocht van twee uur vanaf Harlingen. En alles is er voor mij bekend. De supermarkt, de wandelingen die we altijd doen, het huisje waar we altijd vertoeven. Alles is altijd hetzelfde. Heerlijk voor mij. Dan kom ik helemaal tot rust. Het enige dat onvoorspelbaar is, is het weer. Het kan 30+ graden zijn, maar ook dag in dag uit regenen. Dat je niet naar buiten kunt zonder regenpak. Tijdens zo’n zomer hebben we Sinterklaas gevierd. Het kwam door het gourmetstel. Dat nemen we altijd mee. En Sinterklaas associeer ik altijd met gourmetten en andersom. Zo ook die zomer. Stel je even voor. Het is regenachtig, we kunnen niet naar buiten en ik zie het gourmetstel staan. Roep in alle onschuld: “Jongens zullen we gourmetten en….Sinterklaas vieren”. Ik had het zomaar gezegd. Nou en of de kinderen dat wilden. Wij lootjes getrokken, naar het dorp gegaan (door de regen) om cadeautjes te kopen. Gedichten geschreven en al gourmettend Sinterklaas gevierd. Speciaal voor de familie Oostinga kwam hij die zomer naar Terschelling. Hoe bijzonder.

Maar dit jaar dus niet. Door omstandigheden. En wat ik nu zo mis, zijn mijn gedichten. Ik vind het heerlijk om iemand eens lekker op de hak te nemen in een gedicht. 5 december is hét moment in het jaar dat ik iemand lekker kan zeggen wat ik altijd al wil zeggen. En dan flink in het belachelijke trekken. Zo heb ik voor onze jongste eens een prachtig gedicht geschreven dat hij altijd smoezen heeft. Echt je bedenkt ze niet. Hij wel. En altijd origineel. Sluit overigens niet uit dat het vaak geen smoezen zijn, maar zo bijzonder en uniek dat ik het niet geloof. Gedichten schrijven, dat is dus wat ik mis.

Blijft voor mij de vraag waarom ik tot december wacht om iemand iets te zeggen. Leuk of misschien minder leuk. Zou het niet effectiever zijn om dat meteen te doen. Al of niet op rijm. En als ik dat bedenk, word ik blij. Want dan is het elke dag Sinterklaas!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Help: mijn enkel doet pijn!

legGisteren ben ik letterlijk van m’n sokken gereden. Een piepjonge automobiliste zag me niet lopen. Boem, motorkap, asfaltweg. Zij schrikken, ik schrikken. En daar lag ik. Gelukkig deed alles het nog. Ben blij dat ik zo goed kan vallen. Val regelmatig in mijn leven en sta elke keer weer op. Ook deze keer.

Ben nu van de schrik bekomen. Heb alleen een verzwikte enkel die erg pijn doet. Ben namelijk blijven staan toen ik werd aangereden. Dat kun je beter niet doen. Je moet eigenlijk omhoog springen. Komt de klap minder hard aan. Weet ik nu voor een volgende keer. Zere enkel dus. Doet mij denken aan dertig jaar geleden. Toen lag ik met dezelfde enkel in het ziekenhuis. Slechte landing na een parachutesprong. Enkelbanden afgescheurd en een jaar lang revalideren. Ik werd letterlijk stilgezet. En nu weer. Minder heftig, maar toch. Vraag mij af wat dit nu betekent.

De meest simpele uitleg is niets. Gewoon domme pech. Het meisje achter stuur had nog maar half jaar haar rijbewijs en lette niet op. Kan gebeuren.

Dat is de meest plezierige uitleg voor mij. Maar wat als die uitleg te simpel is. Wat als het leven aanklopt en zegt: “Ietze, waar ben je nu helemaal mee bezig! Je bent veel te druk en het wordt tijd om stil te staan. Voel maar eens wat er allemaal in je leven gebeurt.” Dan krijgt zo’n aanrijding een heel andere betekenis. Dertig jaar geleden deed ik de officiersopleiding op het KIM in Den Helder. Ik had het daar helemaal niet naar mijn zin. Ben op wilskracht verder gegaan. Als ik destijds had geluisterd, dan was ik gestopt met de opleiding. Niet meer verder in die rauwe Marinewereld met gevoelloze mannen die onpersoonlijk zijn zonder respect voor vrouwen. Heb dat niet gedaan. Pas achttien jaar later heb ik Defensie de rug toegekeerd.

Nu lig ik op de bank. Rechter enkel omhoog. Schrijf een blog en vraag mij af: domme pech of toch niet. Ik weet het antwoord wel diep van binnen. Wil er nog niet echt aan, maar het is tijd om stil te staan en te voelen wat er allemaal gebeurt. En dat is heel veel.

Wat doe jij als het leven bij jou aanklopt?

Geplaatst in help | Tags: , , , , | 3 reacties

Help: ik ben zo streng voor mezelf!

white dogsJe kent het vast wel. Je hebt iets gedaan, het ging goed, maar…. Het kon toch nog beter. Had ik gisteravond weer tijdens een coachingssessie. We spraken over een droom en ik wilde die energetisch maken. Kwam ineens in mij op. Bedacht in mijn hoofd hoe ik dat wilde doen en ondertussen bleven we zitten in de stoel. En maar praten en praten. Er kwam wel diepgang in het gesprek, dat wel, maar we kwamen niet in beweging.

Na afloop van de sessie bedankte de coachee mij. Ze had veel aan de avond en kon weer verder. Ik voelde mij ook tevreden en dankbaar dat ik dit werk mag doen.

Vanochtend laat ik de avond nog een keer de revue passeren en het eerste dat ik opschrijf, is die droom die ik energetisch wilde maken. Niet gedaan dus. Stom, niet oké. Gevoel van falen.

En zo gaat het vaak. Een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat ik het nog niet goed genoeg doe. Kan echt veel beter. Wat moet ik ermee? Tegen vechten heeft geen zin. Want hoe meer aandacht ik het geef hoe groter die stem wordt.

Misschien ken je het verhaal van de witte en zwarte hond in je die beide vechten om aandacht. De zwarte staat dan voor wat niet goed is en de witte voor alles dat wel goed gaat. Je kunt proberen de zwarte hond te stoppen. Maar dat is hard werken en lukt je nooit. Hij blijft aandacht vragen en aan je trekken. Een betere manier is de witte hond veel aandacht te geven. Dan ontdek je dat het communicerende vaten zijn. Meer wit is minder zwart. Simpel toch. Niet echt….vandaag maar weer flink oefenen. En blijven herhalen: meer wit is minder zwart. Succes en laat als je wilt, weten hoe het gaat.

Geplaatst in dromen, systemisch werken, Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Help: mijn partner spreekt mijn liefdestaal niet!

holding handsGisteravond heb ik een testje gedaan via internet over liefdestalen van Garry Chapman. Kijk maar op www.liefdestalen.nl Het onderscheidt er vijf: positieve woorden, tijd en aandacht, cadeaus, dienstbaarheid en lichamelijke aanraking.

De uitkomst was zoals ik al had verwacht. Mijn belangrijkste ingangstaal is lichamelijke aanraking. Daar kan ik ook geen genoeg van krijgen. Lekker knuffelen, stijf naast elkaar zitten op de bank, handje vasthouden tijdens het wandelen en niet te vergeten vrijen. Mijn tweede taal is tijd en aandacht. Een diepgaand gesprek vind ik erg fijn. Samen iets doen. Waar ik het minst mee heb, zijn cadeaus en dat de ander iets voor mij doet. Bijvoorbeeld mijn rommel opruimen of het huis schoonmaken.

mijn liefdestalen

Het mooiste is als beide partners dezelfde liefdestaal spreken. Want dan sluit het goed aan en geef je elkaar wat je nodig hebt. Maar wat als de ander je liefdestaal niet spreekt. Als je een partner hebt die niet van knuffelen en aan elkaar zitten houdt. Tja, dan begrijp je elkaar niet. Je hebt geen contact. Dat is hetzelfde als dat ik op vakantie ben in Italië terwijl ik geen Italiaans spreek. Het wordt dan handen-en-voeten-werk bij de bakker. Voor 1x vakantie is dat niet zo erg. Maar als ik elk jaar naar Italië ga, omdat het zo’n mooi land is, dan wordt het tijd dat ik op Italiaanse les ga. Anders komt er nooit een mooi gesprek met een eem mooie Italiaanse.

Zo zit het volgens mij ook met de liefdestalen. Stel je ontdekt dat je de taal van de ander niet of gebrekkig spreekt, dan betekent dat iets voor je relatie. Er is geen goed of fout, maar misschien moet je wel op les of bijscholing. Of, en dat is iets om over na te denken, misschien kun je in je eigen taal toch de taal van de ander spreken. Twee voorbeelden. Stel die van je partner is dienstbaarheid en die van jou is tijd en aandacht. Dan kun je samen met je partner dingen doen. Of de ander aanraken als je een goed gesprek hebt als zijn ingang lichamelijk contact is.

Hoe zit dat met jouw liefdestaal en die van je partner? Misschien tijd voor les of bijscholing? En als je op zoek bent naar een partner, misschien eerst het testje laten invullen.

Geplaatst in liefdestaal, Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Help: mijn kamer wordt verbouwd!

intuïtieIk woon sinds een paar maanden in een gemeubileerd appartement. Erg mooi aan het Kanaal in Apeldoorn. In de woonkamer hangen twee smalle lange kasten aan de muur. In de ene zitten schelpen en in de andere stenen. Ik vind het foeilelijk. Wil het eigenlijk leeghalen, maar durf dat niet. Ben bang dat er iets kapot gaat.

Gisteravond was een goede vriendin bij mij. Ze is expert op het gebied van stenen. In een van de kasten liggen heel bijzondere stenen vertelde ze mij. Weet de namen zo niet meer. Ze haalde er een aantal uit en legde die op tafel. Meteen voelde het anders voor mij. Het is een groot verschil of de stenen in de kast liggen met deurtje dicht of op tafel. Ik wist niet goed wat mij overkwam. Een steen was voor mij altijd dood. Gewoon een steen waar je niets bij voelt. Maar gisteravond was dat anders. De stenen voelden niet hetzelfde. Volgens mijn vriendin leven de stenen nog steeds. Als je bedenkt dat ze in de rotsen gegroeid zijn, dan klopt dat wel. Heb er nooit zo over nagedacht. Maar iets dat groeit, leeft. Ook al heeft het geen hart en geen ziel.

Nadat de stenen een tijdje op tafel lagen, pakte ze ze op en legde ze op verschillende plekken in de woonkamer. En toen gebeurde er iets heel bijzonders. Ik kreeg het heel benauwd en riep “nee” tegen haar. “Niet doen!” De stenen kwamen ineens op mij af. Het werd heel druk. En bovendien was er iemand bezig mijn kamer anders in te richten. Dat wil ik niet.

Dat laatste gevoel is ook helemaal nieuw voor mij. Heb mij er nooit zo mee beziggehouden waar alles staat in mijn kamer tot ik afgelopen zomer ben verhuisd. Nu is het ineens een heel belangrijk ding voor mij. Alles heeft een plek en er kan niet zomaar iets bij of weg. Ik voel ook of het te druk of te leeg is. En merk dat de sfeer die het oproept in mijn kamer voor mij erg belangrijk is.

Heb je daar ooit bij stilgestaan? Dat het uitmaakt voor jou hoe je kamer is ingericht. Dat het heel subtiel kan zijn en dat het goed is om naar dat gevoel te luisteren. En als je niet alleen woont in huis hoe belangrijk het is dat je een kamer hebt die van jou is. Waar jij bepaalt hoe het is ingericht, waar wat staat of juist wat er niet staat. Dat je partner dat respecteert en niet opruimt omdat het zo’n ‘rommel’ is. Ieder mens heeft behoefte aan zijn eigen plek, waar hij of zij de baas is. Waar een ander welkom is, maar niet bepaalt wat er wel of niet is. Hoe zit dat bij jou? Heb jij jouw eigen plek? Voel maar eens hoe het zit met je behoefte. En niet gemakkelijk overheen stappen zo van er is geen ruimte. Wees maar creatief. Zorg voor je eigen plek!!

Geplaatst in help | Tags: , , , | 2 reacties

Help: mijn rug doet pijn!

harnasIedere maand heb ik een afspraak met sportmasseur Hans. Dan is het tijd voor mijn rugspieren. Ik verheug mij er altijd op, hoewel Hans altijd kans ziet om zere plekjes te vinden. Daar drukt hij dan extra lang op. Goed bedoeld, daar niet van, maar het doet wel pijn. Die afspraak met Hans is preventief onderhoud om te voorkomen dat mijn rug vastzit en ik bij de fysiotherapeut beland. Er zijn jaren geweest dat ik daar vaste klant aan huis ben. Vaak zat het in mijn nek of tussen mijn schouderbladen. Maar ook mijn rugspieren houden ervan om de zaak op slot te zetten. Vraag is hoe dat kan. Ik sport meerdere keren per week, doe veel rek- en strekoefeningen, ben voor de rest ook goed in beweging. Heb geen overgewicht, let op mijn gezondheid, noem maar op. Ben wel een gezond mannetje dus. Nee, er is iets anders aan de hand. Dat heeft te maken met voelen. Al vanaf dat ik kind ben, heb ik geleerd om niet te hoeven voelen. Ik ben gepest op school, thuis was het vaak spannend, allemaal redenen om niet te willen voelen. Zodat ik niet gekwetst word. Dat doe ik door mijn harnas aan te trekken. Dat beschermt mij. Het zorgt ervoor dat niemand mij raakt. En ik dus ook geen pijn heb. Werkt heel goed. Er is alleen één nadeel. Als ik mijn harnas aan heb, dan voel ik ook mijzelf niet. Vooral geen verdriet, frustratie, boosheid. Maar soms ook geen blijdschap, plezier, zeg maar het positieve gevoel. Hoewel ik het niet voel, zijn de emoties er natuurlijk wel. Die slaat mijn lijf op in mijn rug. Ik heb ze letterlijk op mijn rug zitten. Zie je het voor je? Een hele berg emoties op mijn rug. En dat doet pijn. Dat veroorzaakt dat het vastzit. Dus dat Hans elke maand mijn rug masseert is niet verkeerd, maar het echte werk moet ikzelf doen. Kan ik afscheid nemen van mijn harnas? Durf ik kwetsbaar te zijn en mij open te stellen voor de ander. Met het risico dat ik geraakt word wat pijn doet. Gelukkig gaat het steeds beter. En voorlopig houd ik mijn afspraken bij Hans. 

Geplaatst in gevangenis, help, hoofd hart bekken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Help: mijn bekken wil aandacht!

hartEen week geleden stond ik in mijn eigen opstelling. Het ging over contact maken met anderen en waarom dat soms niet lukt. De opstelling begon met mijn hoofd en mijn bekken. Die mocht ik beide neerzetten. Al snel werd duidelijk dat ze nauwelijks contact met elkaar hadden. Ze stonden van elkaar afgewend en konden elkaar niet zien. Er ontbrak nog een derde element: het hart. Dat werd ook opgesteld. Daardoor kwam er verbinding tussen die drie.

Ik kreeg de opdracht om ze aan elkaar voor te stellen. Dus het hoofd laten weten dat ik een hart en vooral dat ik een bekken heb. Door ze in verbinding met elkaar te brengen ontstond er beweging in de opstelling. En ineens stonden we dicht tegen elkaar als een geheel. Voor het bekken was het nog behoorlijk wennen. Maar het ging wel. En door die verbinding kon ik contact maken met een ander.

Dus om in verbinding te komen met de ander, moet ik met mijzelf in verbinding zijn. En niet alleen met mijn hoofd, want die verbinding is er wel. Ook met mijn hart en vooral met mijn bekken.

Het bekken staat voor levensenergie en -kracht, voor seksualiteit. Al die dingen waar ons hoofd vaak iets van vindt. Iets dat niet mag of juist moet. Vul maar in hoe het bij jou werkt. De uitdaging is om het hoofd iets minder aan het woord te laten. Luister maar naar de behoefte van het bekken. Hoe je dat doet? Door te voelen. Ga maar staan, beide benen stevig op de grond. Hand op je hart en hand op je bekken. Dat zorgt voor verbinding. En maak met je bekken een ronddraaiende beweging. Begin voorzichtig en rustig. Kleine rondjes. Laat je leiden door het bekken. Voel maar wat er gebeurt, waar het behoefte aan heeft. Merk ook dat je hoofd er wat van vindt. Accepteer dat en doe er niets mee. Blijf bewegen. Probeer maar eens. Doe de beweging elke dag. Op een voor jou prettig moment. Misschien komen er woorden in je hoofd die je helpen. Spreek ze uit. Dan wordt dat jouw mantra.

Je denkt nu waarschijnlijk, net als ik, dat doe ik écht niet. Dat is je hoofd. Dat wil alles zo laten zoals het is. Kies ervoor om het tóch te doen. Veel plezier! En doe de groeten aan je bekken.

Geplaatst in hoofd hart bekken, systemisch werken | Tags: , , , | 2 reacties

Help: de fusie mislukt!

mobileAfgelopen week sprak ik met een collega over haar werk. Ze begeleidt een fusie tussen drie organisaties en ziet dat er dingen niet goed gaan. Of ik kon helpen? Nadat ik een paar interne stemmetjes de mond had gesnoerd, vroeg ik wat er aan de hand was. Mensen werken niet goed samen. Er wordt wel over inhoud gesproken, maar mijn collega voelt dat het op een diepere laag niet goed zit, maar kan het niet pakken. En weet ook niet wat ze eraan kan doen. Of ik een idee heb?

Eigenlijk vind ik zo’n vraag heel leuk, want je kunt hier systemisch naar kijken. Ben begonnen met uitleggen wat een systeem is. Een systeem bestaat uit een geordend geheel van elkaar continu beïnvloedende elementen. Als je kijkt naar organisaties, dan is een team een systeem of een afdeling. Maar ook de totale organisatie is een systeem. Een systeem streeft naar evenwicht. Voor een systeem gelden drie principes. Als er aan van die principes wordt getornd, dan krijg je een verstoring. Om weer evenwicht te vinden, wordt het ergens in het systeem gecompenseerd. Vergelijk het met een mobile die boven een kinderbedje hangt. Trek je aan de ene kant, dan beweegt ook een andere kant.

Die principes zijn dus belangrijk. Dit zijn ze: 1. Voor alles en iedereen in het systeem is een plek. Systemen willen compleet zijn. Alles wil erbij horen: mensen, historie, klanten, noem maar op. Ook het oude wil erbij horen. Denk bijvoorbeeld aan een visie die er in het verleden was. Die hoort erbij ook al is er nu een nieuwe visie. 2. Er is een intrinsieke ordening. Wat eerder was, heeft een hogere plek dan wat later kwam. De oprichter van een bedrijf komt eerder dan de facilitaire dienst. Niet dat de een minder waard is dan de ander. Maar er is wel een ordening. 3. Een systeem wil een balans tussen geven en nemen. Het kan zijn dat medewerkers een lange tijd moeten overwerken omdat het bedrijf financieel slecht loopt. Als daar niets tegenover staat, dan wordt de balans verstoord.

Nadat ik deze principes had verteld, vielen er zeker twee kwartjes. Bij de fusie wordt aan minstens twee principes getornd en dat leidt tot enorme spanning binnen de nieuwe groep. Mensen haken af. De nieuwe teammanager loopt daaraan voorbij en wil haar doel halen. De vraag is alleen ten koste van wat? Om nog meer zichtbaar te maken waar de schoen wringt, heb ik een organisatieopstelling aanbevolen. Die kan mijn collega samen met de teammanager doen. Om zelf te ervaren wat er nodig is om de fusie alsnog een succes te maken.

Geplaatst in fusie, help, organisatieverandering, systemisch werken | Een reactie plaatsen

Help: ik zit gevangen!

gevangeniscel-490x326-300x199Je kent het vast wel. Je wilt iets doen, bijvoorbeeld lekker dansen, en iets of iemand houdt je tegen. Een stem in je hoofd zegt dat je niet kunt dansen en dat iedereen naar je kijkt. Of je wilt graag op muziekles en weer een stem in je hoofd zegt dat je niet muzikaal bent. Niet aan beginnen dus. Of je vindt dat je iedereen moet helpen. Je mag geen nee zeggen. 

Als dat gebeurt, en verzin nog honderd andere voorbeelden, dan heb je grote kans dat je in een gevangenis zit. En daar bedoel ik mee dat je niet vrij bent om te kiezen. Dat je niet in contact met je diepste zelf tot keuzes komt. Ik heb een keer figuurlijk in mijn eigen gevangenis gestaan. Dikke muren van plaatstaal en een dikke deur ervoor met een getrailied kijkvenster. En daarvoor een grote sterke gevangenisbewaker. Op de muren in de gevangenis staan allerlei teksten, zoals: als je zo oud bent, verandert je gedrag toch niet meer. Of: je bent de oudste en moet je verantwoordelijkheid nemen. Er is geen tijd om te spelen. Buiten is het onveilig.  Allemaal ‘waarheden’ waar ik in de loop van de jaren in ben gaan geloven.

Tijdens een opstelling heb ik met mijn bewaker gevochten. Echt heftig. Met een groot zwaard heb ik hem aangepakt en in stukken gehakt. En weet je wat mijn grootste ontdekking was? Die bewaker ben ikzelf. Ik houd mijzelf al jaren (bijna mijn hele leven) gevangen. Het is niet de ander die het doet (mijn partner, moeder, vader, of wie ook), ik doe het zelf. Dat was en is een enorme ontdekking. Dus als ik niet meer in mijn door mijzelf gemaakte gevangenis wil zitten, moet ík aan de slag. Het zijn niet de andere mensen om mij heen die iets moeten doen of laten. Die mij vrijheid moeten geven. Nee, ik ben het die mijzelf kan bevrijden.

In welke gevangenis zit jij? Hoe ziet die eruit? En wat staat er op de muur? Wie houdt je tegen om eruit te gaan? Grote kans dat je dat zelf bent. Denk daar maar eens goed over na als je weer een stemmetje hoort dat je iets niet mag of juist moet. En sterkte met de bevrijding. Het is zwaar, maar zeker de moeite waard!

Geplaatst in gevangenis, help, systemisch werken | Tags: , , , , | 8 reacties

Help: ik zoek rust!

ontspanningsbadVandaag mooie vrije zaterdag gepland. ’s Ochtends wandelen met mijn mannengroepje, daarna boodschappen doen en chillen in de stad en vanavond workshop Biodanza met aansluitend een dansfeest. Een vriendin wenst mij veel plezier en vraagt terloops nog of het lukt om rust te vinden. ‘Ja’, antwoord ik met een knipoog, ‘het lukt mij uitstekend om anderen hierover te adviseren.‘

Ja, ja, dat lukt wel, maar zelf rust vinden ho maar. Gelukkig grijpt mijn lijf in. Hoofdpijn. Als twee paracetamols niet genoeg zijn, vraag ik mij af waar ik mee bezig ben. Hoe lang wil ik het volhouden om van het een naar het ander te vliegen? Heb een warm bad genomen en ga nergens naar toe. Waarom ik zo druk ben, weet ik wel. Want dan hoef ik hét niet te voelen. Maar juist door dat niet voelen, wordt het alleen maar erger.

Jij kent het vast ook. Geen rust vinden. Aldoor maar doorgaan. Om hele goede redenen overigens. Je hebt het druk met de kinderen of met je werk. Die opleiding moet nu eindelijk eens af. Die zieke moeder vraagt veel tijd en aandacht. Je wilt nieuwe mensen ontmoeten of hebt een mega-interessante hobby. Bedenk het maar.

Wat doe je eraan? Als je eenmaal in zo’n patroon zit, dan is het lastig om eruit te komen. Doe dan één ding en vraag hulp. Luister naar het advies en neem het serieus. Handel ernaar. Want net als dat jij weet wat goed is voor een ander, weet een ander wat goed is voor jou. Dus zorg dat je goede vrienden en vriendinnen om je heen hebt. Die helpen graag.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Help: hoe word ik (weer) creatief?

omslag The Artists Way Julia CameronSinds een aantal weken lees ik het boek The Artist’s Way van Julia Cameron. Een Amerikaanse schrijfster en regisseur die een methode biedt om je creativiteit te vergroten. Haar boek bevat een training van twaalf weken. Het is een echt werkboek. Iedere week komt er een ander onderwerp aan de orde en zijn er opdrachten die je kunt uitvoeren. En voordat ik uitleg wat je doet, is hier alvast de conclusie. Het werkt voor mij. Deze blog is een rechtstreeks resultaat van de opdrachten die ik doe. Van harte aanbevolen dus!!

Cameron gaat sterk in op alles wat je blokkeert om creatief te zijn. En dat is een flinke rij. Denk aan ouders die vroeger hebben gezegd dat je niets moois maakt. Mijn ouders hebben alle ruimte gegeven hoor, maar er was bij ons niet een sfeer van creativiteit. Leraren kunnen er soms ook wat van door je klein te houden. Het kan van alles zijn met uiteindelijk als resultaat dat je het zelf bent gaan geloven. En los van allerlei personen in mijn leven, ben ik zelf mijn grootste criticaster. Ik vind (of inmiddels vond) dat mijn schrijfsels weinig voorstellen en hoezo denk ik dat ik überhaupt kan schrijven.

Om dit soort blokkades te doorbreken, is een van de opdrachten elke ochtend drie pagina’s te schrijven. Dat doe ik nu heel trouw. Eerst niet. Want het betekent elke ochtend een half uur eerder uit bed. Iets voor half zeven gaat mijn wekker. Dan zet ik een kop thee en begin te schrijven. Cameron adviseert om hiervoor een mooi schrift te kopen, maar ik geef er de voorkeur aan om het achter de pc te doen. Maakt niet uit waarover ik schrijf zolang ik het maar doe. Zoals nu. Ik zit vrijdagochtend om half 7 achter mijn pc en schrijf deze blog. Het is dus een rechtstreeks resultaat van het meedoen aan de training. Dat is toch mooi. Met enorme dank aan Dilyana die mij getipt heeft.

Een andere opdracht is om iedere week een zogenaamd kunstenaarsafspraakje met jezelf te hebben. Hoewel ik al een paar keer in een museum ben geweest en een keer naar een boetseerles, schiet deze opdracht er nog wel eens bij in. Doel van zo’n bezoekje is om je in contact te brengen met andere kunstenaars. En dat stimuleert weer je eigen creativiteit. Zo ben ik in het Eschermuseum in Den Haag geweest. Binnenkort komt er een blog over zijn werk. Het gaat over zogenaamde oneindige lussen. Die zie je in zijn werk, maar ook in muziek en in wiskunde en op nog veel meer plekken.

Ben al bij week 9. Het gaat deze week over een gevoel van compassie terugvinden. Voor mij betekent dat minder hard en vooral minder kritisch zijn voor mijzelf. Mijn eigen creatieve verzinsel goed genoeg vinden. Jullie begrijpen dat ze publiceren via deze blog voor mij een hele uitdaging is. Ik heb deze week herontdekt dat ik als jongetje van een jaar of 8 al van schrijven hield. Dat deed ik op school door lange opstellen te maken. Kan mij herinneren dat ik er een heb voorgelezen in de klas. Ging over een konijn. Verdere details weet ik niet meer. Op de middelbare school zat ik in redacties van schoolkranten. En ook daarna in mijn werk zat ik in de redactie van een blad. En ergens ben ik het schrijven kwijtgeraakt. Want tot voor negen weken geleden deed ik het nooit (behalve saaie projectplannen en beleidsstukken). En nu dus wel. Zo zie je maar wat een boek allemaal los kan maken.

Wil je ook aan de slag met je creativiteit? Kan je het boek echt aanbevelen. Of heb jij andere manieren gevonden om je creativiteit te verhogen. Laat het mij (en andere lezers) weten.

Geplaatst in creativiteit | Tags: , , | 1 reactie

Help: mijn leeuw is los! Overreageren op situaties die je overkomen.

leeuw Gisteren gebeurde het mij weer. Er werd mij gevraagd of ik wat met pendelen had. Nou helemaal niet. Dat kwam er net iets te krachtig uit, waardoor de ander terugdeinsde. ‘Zo’, zei ze, ‘dat was een zeer been’. Die middag was er al meer gezegd waarop ik heftig reageerde. Liep al met twee zere benen. Niet een leuk moment. Voelde dat ik overreageerde. Herken je dat? Iemand zegt iets tegen je en je gaat er krachtig overheen met een vinnige of scherpe opmerking. Net té krachtig, waardoor je het contact met de ander verliest. En als je goed voelt, dan merk je dat je ook geen contact meer hebt met jezelf. Kan funest zijn voor een gesprek en als je het maar vaak genoeg doet funest voor je relatie. (Net) te krachtig reageren op een situatie is een manier om jezelf te beschermen. Maar de prijs die je betaalt, is dat het je op afstand zet van de ander. En dat je in het ergste geval de ander kwijtraakt en misschien ook jezelf.

Dit is voor mij een thema. Ik weet dat het mijn valkuil is. Al wel dertig jaar. Maar het is pas recent dat ik dit heb ontdekt, omdat ik voel wat het veroorzaakt. Ik krijg er steeds meer last van. Dat is fijn, want dan komt er een proces van helen op gang en in balans brengen.
Laatst gebeurde het weer. Ik raakte in een gesprek een goede vriendin. Gelukkig gaf ze mij een week later hierop feedback. Wat ik zei en wat er vervolgens met haar gebeurde. Dat ze zich sloot waardoor het contact tussen haar en mij weg was. Nog die nacht kreeg ik een droom die mooi illustreert hoe het bij mij werkt. Misschien herken je het.

Ik droom dat ik in een grote kamer ben met banken en stoelen en een tafel. Een soort huiskamer. Dan komt er een groep leeuwen binnen met een jongen als begeleider. Hij is een jaar of 15. Heel rustig en kalm. Ik verbaas mij erover dat de leeuwen hem niets doen. Een leeuw gaat achter mij zitten en legt zijn voorpoten om mij heen. Ik voel de klauwen. Hij doet mij geen pijn, maar ik kan geen kant op. En ik voel ook dat als ik mij losmaak, de leeuw mij misschien pijn of erger gaat doen. Blijf heel stil zitten. Krijg het wel benauwd, maar ben ook niet superbang. Raak niet in paniek of zo. Het is wel spannend. Ik wacht op het goede moment om los te komen. Dan gebeurt er iets in de kamer, waardoor de dieren in beweging komen. De leeuw die mij vasthoudt, beweegt ook. Heel langzaam maak ik mij los en loop de kamer uit. Voel mij bevrijdt. Heerlijk. Als ik omkijk (aan de veilige kant van de deur), zie ik dat het een mannelijke jonge krachtige leeuw is. Met manen, wel volwassen, maar nog niet erg oud. Mooi om te zien. En fijn om buiten de kamer te zijn. Hier stopt mijn droom. 

Wat wil de droom mij zeggen. Ik ga proberen het te analyseren. Vul gerust aan. Hoor het graag. Twee zaken vallen op: de jongen die vertrouwd is met de leeuwen, de leeuwenhoeder waar ze naar luisteren en de leeuw die mij vasthoudt. Ik begin met de leeuw. Wat is een leeuw voor mij: kracht, sterk zijn, mooi om te zien, de koning van de dieren (hoewel de olifant dat in werkelijkheid is). Kan speels zijn, maar doodt zijn prooi in een klap met zijn krachtige klauwen of zijn gewelddadige kaken. Wapperende manen. Schoonheid. Macht. Maar ook lui liggen in de zon. En dan ineens krachtig in actie komen. Sluipen en plotseling toeslaan. Onverbiddelijk. Doden in een klap.
De droom doet mij denken aan het gesprek met mijn vriendin. Dat ze geblokkeerd raakte toen ik zei dat ze te veel sprak en ik daardoor afhaakte. Dat was een moeilijk moment. Het komt dan ineens vierkant uit mijn mond. Als een klauw van een leeuw die toeslaat. Dodelijk of in ieder geval verdovend. Zoiets gebeurt als ik niet in verbinding ben met mijzelf. Dan kan ik in een paar woorden hele scherpe dingen zeggen. Die op zich wel waar kunnen zijn, to-the-point, maar de ander pijn doen. Die felheid en scherpte houdt mij in de greep. Daardoor ben ik niet vrij. Ben ook bang dat het gebeurt, waardoor ik mij inhoudt bij de ander. Want als het gebeurt, ben ik het contact kwijt met mezelf en de ander.
Het tweede is de jongen die de leeuwenhoeder is. Hij kan goed omgaan met de dieren en ze luisteren naar hem. Dat is ook een stuk van mijzelf. Hij heeft iets van een kind in zich. Het is een jongen van een jaar of 15. Heel rustig en zacht. Hij kent de leeuwen en de leeuwen kennen hem. Hij respecteert ze om wie ze zijn, vanwege hun kracht. De dieren luisteren naar hem. De jongen is de baas, ondanks dat de leeuwen veel sterker zijn en hem dood kunnen maken. Dat gebeurt niet. De jongen staat voor zachtheid en beslistheid. Voor een heldere blik, voor weten, maar niet de baas willen zijn. En toch de baas zijn. Een zekere vastbeslotenheid. Luisteren naar de dieren en weten welke kant het op moet. Rustig blijven. En vooral in contact blijven met de leeuwen.

Mijn vraag aan jou is of jij een leeuw of ander dier in je hebt dat kan toeslaan. Wees er blij mee, want het betekent (daad)kracht. En kan je redden uit benarde situaties. Maar bedenk ook dat jij de leeuwenhoeder bent. Want jij bent de baas en niet de leeuw.

Geplaatst in dromen | Tags: , , , | 2 reacties

Help: ik kan niet kiezen!

kiesStel je moet een keuze maken. Wikt en weegt, maar het lukt niet. Gevoel, verstand alles gecheckt, maar je komt er niet uit.

Dan kun je er een nachtje over slapen. Letterlijk. En voordat je inslaapt de vraag stellen wat je moet kiezen. Misschien droom je erover. Meer over dromen in een volgende blog.

Je kunt ook een zogenaamde blinde opstelling doen. Je maakt dan gebruik van het wetende veld, waar ik in mijn vorige blog over schreef.

Het is eigenlijk kinderlijk eenvoudig. Ik neem mijn eigen voorbeeld. Ik ben vorige week naar een proefles boetseren in Deventer geweest samen met een vriendin. Was echt ontzettend leuk. Heb zelfs iets moois gemaakt (althans dat vind ik). Daarna kwam de vraag of ik mij inschrijf voor 14 lessen op dinsdagavond. Sjonge wat heb ik daarover lopen dubben. Wel doen, niet doen. Het is heel creatief en je doet iets met je handen. Net wat ik zoek. Maar het is wel weer een vaste avond in de week. En ik doe al zoveel. Heb behoefte aan rust, niet nog meer activiteit. En dan het geld. Groeit mij momenteel niet op de rug. Gelukkig kun je in termijnen betalen. En mijn vriendin gaat het doen. Dus leuk om het samen te doen. Ik kwam er niet uit.

Daarom gisteravond een opstelling gedaan. Ben naar mijn werkkamer gegaan, deur dicht, geen muziek aan. Stilte. Heb twee associatiekaarten uitgezocht. Een voor het wel doen en een voor het niet doen. Je kunt het ook met briefjes doen. Kaarten gehusseld, zodat ik niet meer wist wat welke kaart is. Daarna de kaarten in de kamer gelegd. Stuk uit elkaar. Gewoon op gevoel neerleggen waar ze moeten liggen. Als je met briefjes werkt, ze dichtvouwen, husselen en neerleggen.

Dan komt een belangrijk stuk. Sluit je ogen en laat de vraag los. Dat doe je door op je ademhaling te letten. Diep in en uitademen. Voel je voeten, voel je lijf. Blijf zo een tijdje staan. Nogmaals laat de vraag los. Probeer er niet aan te denken. En als je er wel aan denkt, dan geeft dat niets. Constateer het alleen en let weer op je ademhaling. Zo blijf je een tijdje staan. Je voelt zelf wel hoe lang genoeg is. Let vooral op je gevoel en je lijf. Heb je een neiging om naar een kaart te gaan, volg die neiging. Heb je die neiging niet, kies dan een kaart en sta op die plek. Hoe voelt het? Voelt het fijn, niet fijn, heb je de neiging om weg te bewegen of juist niet. Neem het waar, vindt er niets van. Alleen maar voelen. Daarna ga je naar de tweede kaart en doe je hetzelfde. Alleen maar voelen, wat doet je lijf.

Ik heb gisteravond dit gisteravond gedaan. Al direct toen ik stond, kreeg mijn lijf de neiging om naar een kaart te bewegen. Die plek voelde ook oké. Ik stond er goed. Op de andere plek neigde mijn lichaam naar de andere kaart. Mijn lijf wilde weg, naar de andere plek toe. Om het zeker te weten, heb ik het proces twee keer herhaald. Niet dat het nodig was, maar mijn hoofd wil ook wat.

Beide keren voelde de ene plek goed en op de andere plek wilde ik niet blijven. Daarna kwam een spannend moment. Welke kaart ligt waar? Ik ga de cursus NIET doen. Het was en is duidelijk. Heb in alle rust mijn besluit kunnen nemen en het voelt goed. Wel mijn vriendin een beetje teleurgesteld, ze wilde graag samen.

Zo doe je dat dus. Of beter gezegd, zo kun je het doen. Er zijn nog varianten denkbaar als je drie keuzes hebt. Je kunt ook met je partner voelen. Zoals een collega van mij vorige week deed om te beslissen of ze hun huis wel of niet zouden verkopen. Zij wilde wel, haar man twijfelde. Het huis is al verkocht.

Vraag me nu niet waarom het zo werkt. Want dan zit je weer in je hoofd en bovendien weet ik het niet. Probeer het gewoon. Je zult versteld staan. En als je wilt, deel je ervaring hieronder. Veel plezier met kiezen.

Geplaatst in systemisch werken | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

Representeren, wat is dat?


De huid van een ander kruipt in jou
Ik representeer vaak en graag in familie- en organisatieopstellingen. Als mensen vragen wat dat is, dan komt er een lang antwoord. Want je legt het niet zo even uit. Eigenlijk is het beste antwoord om het zelf te ervaren. Sommigen noemen het een rol. Alsof je in de huid van iemand kruipt, zoals een acteur doet. Zelf houd ik het het liefste bij het woord representeren, want de huid kruipt in jou. En dat voelt wezenlijk anders.

Om te begrijpen wat representeren is, moet je eerst iets weten over opstellingen. Een familieopstelling gaat over het familiesysteem. We leven allemaal in systemen. Ons gezin waarin we geboren zijn met vader, moeder, broers en zussen. En verder weg oma’s, opa’s, ooms, tantes, neven en nichten. Je kunt het zo groot maken als je wilt. Maar ook op het werk zit je in een systeem. Bijvoorbeeld het team waar je bijhoort of de organisatie waar je werkt. Ook Nederland als land is een systeem of de Verenigde Naties.

Jarengeleden heeft Bert Hellinger ontdekt dat je de energie die in een systeem zit kunt voelen als je het systeem opstelt in een ruimte. Ik noem een voorbeeld, want dan snap je het beter. Stel je komt uit een gezin met vader, moeder en een broer. Als dan het gezinssysteem wordt opgesteld dan zijn er vier personen die een plek innemen in de ruimte. Iemand voor je vader, je moeder, je broer en jezelf. Dat noemen we representeren. Andere mensen dan jezelf representeren het systeem waar je inzit en waarover je een vraag hebt. Want een opstelling begint met een vraag van iemand. Bijvoorbeeld over het slechte contact met je vader. Of waarom je zo vaak verdrietig bent. We noemen dat een systemische vraag. Een vraag waarbij het antwoord uit het systeem komt.
De personen uit jouw systeem worden dus in de ruimte gezet. Soms doe je dat zelf (handen op de schouders van je representant en naar een plek begeleiden). Soms laat degene die de opstelling begeleidt, de opsteller, dat de representanten zelf doen. Je voelt waar je ze neerzet. Gezichten naar elkaar toe of juist niet. Afstand tot elkaar, dichtbij of ver weg.
En dan gebeurt er iets bijzonders. De representanten voelen dingen die ze niet kunnen weten. Ze voelen emoties of voelen zich ineens heel moe of zwaar. Ze hebben de behoefte om weg te lopen of juist dichterbij te gaan staan. Er ontstaat een weten dat bij het systeem hoort. Als representant wordt je als het ware een soort spreekbuis voor de energie in het systeem. We noemen dat het wetende veld. De eerste keer dat zoiets je gebeurt, ben je soms verbijsterd. Je voelt duidelijk iets en het hoort niet bij jou. Je voelt je bijvoorbeeld heel verdrietig en gaat huilen. Of je krijgt ineens pijn in je buik en kunt wel overgeven. Zelf ben ik wel eens omgevallen, letterlijk. De opsteller vraagt regelmatig hoe het met je is. En dan zeg je hoe je je voelt en wat er in je opkomt. Soms zeg je tot je eigen verbazing dingen die heel raak zijn voor de persoon die de vraag stelt. Of je neemt een houding aan en dan zegt de vraagsteller dat zijn vader ook altijd zo staat. Er gebeuren wonderlijke dingen.

In zo’n opstelling, die vaak iets van een uur duurt, ontstaan bijzondere dynamieken. Mensen reageren op elkaar, zeggen dingen, tonen emoties. Het is dan aan de opsteller om zo’n proces goed te begeleiden. Aan te voelen als er bijvoorbeeld iemand of iets in de opstelling ontbreekt. Dat kan een doodgeboren kindje zijn waar nooit over wordt gesproken, maar die er wel degelijk bijhoort. Of er wordt een ziekte opgesteld.

In de loop van de tijd zijn er drie wetmatigheden voor systemen ontdekt. Een soort regels die altijd van toepassing zijn. Als zo’n regel wordt geschonden om wat voor reden dan ook, dan kan het zijn dat binnen een systeem wordt gecompenseerd met alle gevolgen van dien. Bijvoorbeeld als een moeder overlijdt, dan kan een dochter zich gaan gedragen als de moeder. Ze staat dan als het ware op de plek van haar moeder. Terwijl ze gewoon het kind blijft.
Wat zijn die drie wetmatigheden?
1. Voor iedereen in het systeem is een plek. Ook voor het doodgeboren kindje of voor de oom die als zwart schaap in de familie bekend staat omdat hij in de gevangenis heeft gezeten.
2. Er is een natuurlijke ordening. In een gezin is dat eerst de vader, dan de moeder, oudste kind, middelste kind, jongste kind. Als die ordening is verstoord, bijvoorbeeld omdat vader veel weg is en niet zijn plek inneemt, dan kan dat tot verstoring binnen het gezin leiden. Een jongste zoon kan dan bijvoorbeeld heel rebels worden.
3. De laatste wetmatigheid is dat er een balans is tussen geven en nemen. Als iemand alleen maar geeft en niets terugkrijgt, dan gaat er iets knellen. Die wet geldt voor alle situaties, behalve tussen ouders en kinderen. Ouders geven en kinderen nemen. Het belangrijkste dat ouders kinderen geven is het leven.

We hebben het nu steeds gehad over familiesystemen waarin vooral mensen worden opgesteld. Hetzelfde geldt ook voor een organisatie. Je kunt bijvoorbeeld kijken naar een team. Hoe het binnen een team functioneert in relatie tot de leidinggevende. Maar ook teams met elkaar samenwerken of juist niet kun je bekijken. Of een projectmanager vraagt zich af waarom een project toch maar steeds niet van de grond komt. Wat de oorzaak is en wat hij eraan kan doen.

Dat zijn systemische vragen die je met een opstelling kunt beantwoorden. Soms krijg je letterlijk antwoord, maar niet altijd. Het kan blijven bij een vage notie waar de schoen wringt.
Als je nieuwsgierig wordt naar representeren, ga dan een keer meedoen met een opstelling. Want het is iets dat je moet ervaren. Erover lezen kan, maar het voelen is nog veel krachtiger. Of misschien heb jezelf een vraag waar je al heel lang mee worstelt. Zoek dan iemand die opstellingen begeleidt en doe een keer mee. Je zult verrast zijn tot welke inzichten je komt.
Wil je meer weten, stel dan je vraag hieronder of tweet mij @IetzeOostinga. Ben ook erg benieuwd naar jouw ervaring. Ook feedback op deze eerste blog is welkom.

 

Geplaatst in systemisch werken | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen